“พี่สาม เรื่องตรากระเรียนทองคำนั้นข้าเป็นคนจัดการเอง”“เจ้ารึ?”“เจ้าค่ะ ครั้งนั้นข้าได้รับการว่าจ้างให้ตามหาตรากระเรียนทองคำ”“เป็นผู้ใดมาว่าจ้างเจ้า?”“เรื่องนี้เป็นความลับ ข้าได้ให้สัจจะกับผู้ว่าจ้างแล้วว่าจะไม่เปิดเผย”หมิงเฟยหลงส่ายพระพักตร์ แทบจะไม่เชื่อหูตนเองว่าที่แท้บุคคลผู้อยู่เบื้องหลังคือคนที่ตนเองนอนกอดอยู่ทุกคืน “ข้าตามหาตัวตั้งนาน”“ในเมื่อท่านต้องการจะนำตรากระเรียนทองคำมาเพื่อเปิดขุมทรัพย์อดีตฮ่องเต้ท่านก็ต้องว่าจ้างคนของข้า” หงซือซือยึดถือว่างานก็ส่วนงานและเรื่องส่วนตัวก็คือเรื่องส่วนตัวหมิงเฟยหลงหันไปมองภรรยา “ได้! บอกค่าจ้างของเจ้ามา”หงฉิงเทียนกับปาฮูหยินถึงกับมองหน้ากันแล้วหัวเราะออกมา “นี่พวกเจ้าสองสามีภรรยาจะมาว่าจ้างกันต่อหน้าพวกข้าเลยหรือ?”หงซือซือหันไปมองท่านพ่อของนาง “ไม่ดีหรือเจ้าคะ? ข้ากำลังหาเงินเข้าสำนักคุ้มภัยของเรานะ”“อืม…เจ้ารักษาหน้าที่ได้ดียิ่ง”“รับงานให้ข้าเถิด ขุมทรัพย์ที่ข้าพยายามค้นหาอยู่นี้คือเงินทุนที่จะนำมาใช้ในการก่อสร้างเขื่อนช่วยราษฎรกักเก็บน ้าในยามขาดแคลน” ฮ่องเต้หันไปกุมมือหงซือซือ “เจ้าเองก็อยู่ในฐานะฮองเฮาซึ่งถือว่าเป็นแม่ของแผ่นดิน สมควรจะช่วยเหลืองานข้า”ปาฮูหยินหันไปพยักหน้า “เจ้าก็อย่ารับงานท่านสามแพงนักเลย หากค้นหาขุมทรัพย์ที่ว่าพบจริงก็เท่ากับเราได้ช่วยเหลือผู้คนจำนวนมาก”“ท่านพี่ว่าจ้างข้ามาหลายงานแล้ว ข้าก็มิเคยคิดราคาแพงกว่าปกตินะเ
