“นางล่อลวงกระหม่อมพะยะค่ะ”“หา!” ฮ่องเต้กับฮองเฮาอุทานออกมาพร้อมกัน“นางใช้วิธีใดกัน?” หมิงเฟยหลงทรงงุนงง ที่ผ่านมาพระองค์รู้สึกว่าไป๋เพ่ยเจินดูซื่อเสียจนเซ่อ เพิ่งจะมาปรับตัวฉลาดขึ้นในภายหลังที่มีคู่หู่เป็นหม่าหลันฮวา“นางใช้หูอวบอิ่มของนางทำให้หม่อมฉันกินไม่ได้นอนไม่หลับ”“ฮ่าๆ” หงซือซือหัวเราะลั่น “ฝ่าบาท องครักษ์เติ้งถูกพิษเข้าแล้วเพคะ”“พิษอันใด?”ฮองเฮายิ้มยื่นมือไปกุมมือพระสวามี “พิษรักเพคะ”“อ้อ!” ฮ่องเต้หันไปมองเติ้งเฉินฟู่อีกครั้ง “นางรับปากจะแต่งงานกับเจ้าแล้วหรือ? หากนางไม่ตกลงเจิ้นคงไม่อาจอนุญาตได้ ต้องถามความสมัครใจของนางด้วย”“นางยินยอมให้กระหม่อมจูบและรับปากว่าจะเป็นภรรยาของกระหม่อม พะยะค่ะ”“หือ!” ฮ่องเต้ทรงเลิกคิ้วเล็กน้อย ในขณะที่ฮองเฮายิ้มกว้าง“เจ้าร้ายกาจนักองครักษ์เติ้ง แอบมากินเต้าหู้นางกำนัลถึงในตำหนักเป่าฉี”“พระอาญามิพ้นเกล้า กระหม่อมทำไปเพื่อพิสูจน์พะยะค่ะ”“พิสูจนอันใด?”“เอ่อ! กระหม่อมคิดถึงนางทุกวัน จึงอยากจะลองดูว่าตนเองชอบนางจริงหรือไม่? เลย…เลยลองจูบนางดูพะยะค่ะ”คราวนี้เป็นฮ่องเต้ที่ทรงพระสรวลจนตัวโยนองครักษ์เสื้อแพรผู้เก่งกาจของตนไม่ประสีประสาเรื่องความรักสักนิด “ฮ่าๆ เจ้านี่มัน….มันช่างตลกเสียจริงเอาเถอะเราอนุญาต”ขันทีหน้าห้องพระบรรทมออกไปตามตัวไป๋เพ่ยเจินมาเข้าเฝ้า เมื่อนางรู้ว่าฮ่องเต้และฮองเฮาทรงประทานอนุญาตให้เติ้งเฉินฟู่และนางแต่งงานกันใบหน้ากลมแป้นของนา
