งก็แดงก ่า“ไป๋เพ่ยเจิน เจ้าได้แต่งงานกับบุรุษที่ดีเช่นองครักษ์เติ้งช่างดีนัก”“ขอบพระทัยเพคะ” ไป๋เพ่ยเจินมิกล้าหันไปมองบุรุษร่างใหญ่ที่คุกเข่าอยู่ด้านข้าง ฮ่องเต้ทรงตรัสว่าจะพระราชทานทรัพย์เป็นของขวัญวันแต่งงานให้แก่ทั้งสองและให้กลับไปพักผ่อนเติ้งเฉินฟู่เดินตามหลังนางมาเงียบๆ จนถึงหน้าเรือนพัก ไป๋เพ่ยเจินเงยหน้าจะขึ้นกล่าวขอบคุณกลับถูกเขาสวมกอดและจูบนางอีกเนิ่นนาน กว่าจะได้สติบอกให้เขาหยุดผมเผ้าของนางก็หลุดรุ่ย สาบเสื้อด้านบนเผยออกกว้าง องครักษ์หนุ่มร่างใหญ่ฝากรอยจูบสีแดงไว้ใต้ไหปลาร้าถึงสามรอย“เจ้าถูกข้าจับจองไว้แล้ว พรุ่งนี้ข้าจะเขียนจดหมายให้ที่บ้านจัดการเรื่องสามหนังสือหกพิธีการให้เรียบร้อยเจ้าเองก็เขียนจดหมายไปแจ้งทางบ้านด้วยล่ะ ข้าอยากแต่งงานให้เร็วที่สุด” แขนกำยำยังกอดนางไว้แน่น ลมหายใจแรงของเขายังติดขัดเพราะถูกนางขัดไว้ ชายหนุ่มเอ่ยบอกอยู่เหนือขมับ หากนางมิห้ามไว้ป่านนี้เอี๊ยมตัวน้อยคงถูกมือของเขารุกล ้าเข้าไปแล้ว“เจ้าค่ะ” ไป๋เพ่ยเจินรับคำเสียงแผ่ว องครักษ์เติ้งช่างแข็งแรงนัก กอดรัดนางเสียแน่น นางเงยหน้าขึ้นอีกครั้งเขาก็ประกบริมฝีปากลงอีกครา แต่ไม่นานนักก็ปล่อยให้นางเป็นอิสระ“เห็นทีข้าต้องกลับแล้ว หากนานกว่านี้คงต้องอุ้มเจ้าไปนอนกับข้า” ลมหายใจเขายังหอบน้อยๆ มองรอยจูบสีแดงเหนือเนินอกนั้นอย่างอาลัยอาวรณ์นางสบตาเขาด้วยใบหน้าแดงก ่าลามไปถึงคอ พูดพลางขยับเสื้อผ้าให้เข้าที่ “ท่าน
