ย่างเร่งร้อนมาทางตำหนักเป่าฉีก็นึกขัน ท่าทางของเติ้งเฉินฟู่ยามกลับเรือนพักคงทำให้หู่ซิ่นสืออดสงสัยมิได้“ข้ารู้ว่าเจ้ามาเพราะเหตุใด? นี่มิได้เหตุด่วนเสียหน่อยอดทนมิได้หรือ?”“อย่ามาเล่นลิ้น เมื่อหัวค ่าเจ้าเฉินฟู่ทำเรื่องใด?”“เขากอดจูบกับนางกำนัลของฮองเฮาน่ะสิ!”“หา!” หู่ซิ่นสือแทบจะไม่เชื่อหู เติ้งเฉินฟู่ที่ดูซื่อๆกระทั่งหลงใหลได้ปลื้มท่านหมอเกายังได้แต่ยืนมองตาละห้อยจะทำเรื่องบุ่มบ่ามเสี่ยงภัยขนาดนั้นได้อย่างไร?“ไม่ต้องตกใจไป มิใช่เรื่องร้ายแรงอันใด ยามนี้เขาได้รับพระราชานุญาตจากฮ่องเต้และฮองเฮาให้แต่งงานกับไป๋เพ่ยเจินแล้ว”“หา!”“นี่เจ้าจะตกใจอีกนานไหม?” จูจิ้นติ้งนึกขำท่าทางของหัวหน้าองครักษ์เสื้อแพร “มานี่ๆ ข้าจะเล่าให้เจ้าฟังโดยละเอียด” องครักษ์จูดึงแขนหู่ซิ่นสือไปยืนห่างจากชายคาตำหนักมองซ้ายมองขวาก่อนเล่าเรื่องที่เขาได้ยิน ตามด้วยฉากพิเศษที่เห็นสองคนนั้นพรอดรักกันจนเสื้อผ้าหลุดรุ่ยหลังจากกราบทูลฮ่องเต้แล้ว“เติ้งเฉินฟู่ร้ายกาจจริงๆ จู่โจมปุ๊บก็ยึดนางให้แต่งงานได้แล้ว คิดแล้วน่าเจ็บใจนัก ทีข้ากว่าจะได้กอดภรรยาต้องเทียวเฝ้าอยู่ไม่รู้กี่ครั้ง” หู่ซิ่นสือจ้องจูจิ้นติ้งเขม็ง “เจ้าก็เหมือนกัน โผล่ไปหานางปุ๊บก็ได้ร่วมหอร่วมรักแล้ว พวกเจ้ามันโจรเด็ดบุบผาชัดๆ”“อ้าว! เจ้าลงมือช้าเองจะโทษพวกข้าได้อย่างไร?ว่าแต่มัวแต่สนใจเรื่องชาวบ้านอยู่นี่ เจ้าไปคิดหาวิธีทำให้ภรรยาตั้งครรภ์จะดีกว่า ประเดี๋ย
