“เจ้าก็ดื่มอีกสิ! นานทีข้าจะมีโอกาสดีๆ ให้เอาออกมาฉลอง” หมิงเฟยหลงทรงยิ้มร่า สุราที่นางกับเขาดื่มแม้รสชาติจะนุ่มนวลแต่กลับทำให้มึนเมาได้มากกว่าครั้งก่อนที่นางเคยดื่มตอนร่วมหอคืนแรก!ส่วนสุราที่พระองค์เอามาให้เหล่าองครักษ์ได้ดื่มนั้นรสชาติดีแต่ยากที่จะมึนเมา!เมื่ออาการฮองเฮาดูจะเริ่มซวนเซ ฮ่องเต้ก็ทรงเรียกอู๋กงกง“เห็นทีเจิ้นต้องพาฮองเฮาไปบรรทมก่อนแล้วฝากเจ้าดูแลพวกเขาด้วยต้นยามซื่อก็ให้ควรจะแยกย้ายได้”“พะยะค่ะ”คนทั้งหมดถวายบังคมลา ฮ่องเต้ทรงหันไปประคองภรรยาของพระองค์อย่างอ่อนโยน “ซือซือ เจ้าเมาแล้วเราไปนอนกันเถอะ”ฮองเฮารู้สึกมึนงงเล็กน้อย สุราที่นางดื่มกับเขาช่างแปลกเสียจริง! นางเพิ่งดื่มไปเพียงไม่กี่จอกกลับรู้สึกร่างกายร้อนวูบวาบไปหมด! เมื่อเขาชวนกลับเข้าห้องนอนนางก็พยักหน้ารับ ปล่อยให้เขาประคองนางไปจนถึงเตียงแล้วถอดเครื่องประดับศีรษะและเครื่องทรงออก ดีที่นางกินยาที่ซ่อนไว้ใต้หมอนเรียบร้อยแล้วคืนนี้ปลอดภัย!สองมือของนางประคองใบหน้าเขาเข้ามาใกล้“พี่สาม คืนนี้ท่านช่างน่ารักจริง!”หมิงเฟยหลงหัวเราะหึๆ ในลำคอ โน้มหน้าเข้าไปจูบนาง ก่อนจะกอดช่วงเอวให้ร่างของนางเกยขึ้นอยู่บนตัวของเขา “เจ้าคิดจะทำอันใดข้าหรือน้องหง?”“ข้าอยากจะถอดเสื้อผ้าท่านออกให้หมด”ชายหนุ่มเอ่ยถามกลั้วหัวเราะ “ให้ข้าช่วยถอดหรือไม่?”“ไม่! ข้าจะลงมือเอง” หงซือซือใบหน้าแดงก ่าเหตุใดนางจึงรู้สึกมึนเมาเช่นนี้? ช่วงหน้าอกก็ดูราวก
