ฮ่องเต้ทรงรับสั่งให้ไป๋เพ่ยเจินกับหม่าหลันฮวาคอยดูแลฮองเฮาให้ดี ไม่ต้องให้นางลุกขึ้นจากเตียงบรรทมในเช้านี้ “หลังสรงน ้าแล้วเจ้าต้องพยายามทำให้ฮองเฮาบรรทมอีกเข้าใจหรือไม่?”“เพคะ” หม่าหลันฮวาที่ได้ยินเสียงครวญครางของฮองเฮาเมื่อตอนเช้าตรู่เข้าใจเหตุการณ์ได้ในทันทีเรื่องแบบนี้นางกำนัลที่อยู่มานานอย่างนางล้วนได้รับการสั่งสอนแล้วทั้งสิ้น“เจ้าว่าฝ่าบาททรงวางแผนใดหรือไม่?” ไป๋เพ่ยเจินรู้สึกถึงความผิดปกตินางเขาไปกระซิบใกล้คู่หู“ทั้งเมื่อคืนและเมื่อเช้า เจ้าไม่ได้ยินเสียงใดดอกหรือ?”“ได้ยิน แต่ทุกทีก็มีเสียงแบบนี้นี่”“ข้าว่าครั้งนี้เหมือนฝ่าบาทมีพระประสงค์….”หม่าหลันฮวาอมยิ้ม นางใฝ่ฝันถึงวันที่จะได้ดูแลพระโอรสและพระธิดาของฝ่าบาทไป๋เพ่ยเจินทำตาโต “ที่ผ่านมาก็ไม่เคยสำเร็จนี่!”“ครั้งนี้ไม่เหมือนกันแน่….” หม่าหลันฮวาทำสีหน้ามั่นอกมั่นใจก่อนจะเดินนำเข้าไปใกล้เตียงบรรทมฮองเฮายังคงนิทราอย่างแสนสุข “เจ้ากับข้าล้วนมีวาสนาที่จะได้ดูแลองค์รัชทายาท!”หู่ซิ่นสือกับจูจิ้นติ้งต่างขมวดคิ้วเมื่อเห็นพระพักตร์ของฮ่องเต้สดใสกว่าเมื่อวานอย่างเห็นได้ชัด!“องครักษ์หู่ เจ้าเร่งมือให้ทันองครักษ์จูเล่า? ยามนี้เจิ้นคิดว่าช่างมีความเหมาะสมที่จะเริ่มปั้นทารก”“พะยะค่ะ” หู่ซิ่นสือหน้าหมองคล ้า ตั้งแต่ได้ยินว่าจูจิ้นติ้งกำลังจะมีลูกเขาก็คิดเรื่องนี้ในหัวอยู่ตลอด เขาพบภรรยาก่อนแต่งงานก่อนแต่กลับมีลูกทีหลัง ช่างน่าเจ็บใจ!“ระวัง
