เจ้าจะช้ากว่าเจิ้น!” พูดจบก็ทรงพระสรวลออกมาดังลั่น ทำเอาองครักษ์ทั้งหลายที่ยืนแวดล้อมอยู่บริเวณนั้นตกใจไปตามๆ กัน หู่ซิ่นสือลอบสบตากับจูจิ้นติ้งอย่างงงๆอู๋กงกงที่ยืนก้มหน้าอยู่ข้างๆ เงยหน้าขึ้นด้วยความยินดี “ฝ่าบาท ทรงดูมั่นใจมากเลยนะ พะยะค่ะ”“อืม! ครั้งนี้คงไม่พลาดเหมือนที่ผ่านมา”การปราชุมในท้องพระโรงเช้าวันนี้ ฮ่องเต้ทรงยิ้มแย้มแจ่มใสอยู่ตลอด แม้ว่าเจ้ากรมโยธาธิการจะรายงานความล้มเหลวเกี่ยวกับการก่อสร้างเขื่อนเนื่องจากดินใกล้เมืองชิงหลิวยังไม่อาจจะทำฐานให้แข็งแกร่งได้“เจ้ากรมคลังเสิ่น เงินสร้างเขื่อนยังขาดอีกเยอะหรือไม่?”“เขื่อนเมืองชิงหลิวเงินพอสร้างได้พะยะค่ะ แต่หากจะสร้างที่เมืองฉู่จิ้งอีกแห่งคงต้องรอไปก่อนหลังจากฟื้นฟูราษฎรที่ได้รับความเสียหายจากน ้าท่วมและโคลนถล่มเราหมดเงินไปมากโข ซ ้ายังต้องช่วยเหลือให้พวกเขามีอาชีพเลี้ยงตัวไปได้อีกสักครึ่งปีก่อน หม่อมฉันเห็นว่ากรมคลังควรแบ่งเงินส่วนหนึ่งไว้เพื่อให้แน่ใจเสียก่อนว่าราษฎรเหล่านั้นจะประกอบอาชีพต่อไปได้อย่างราบรื่น”“ตอนนี้พ่อค้าแคว้นเหลียนกับแคว้นผิงก็เริ่มเข้ามาในแคว้นเรามากขึ้น อีกไม่นานสินค้าที่เราส่งออกก็คงจะทำรายได้มหาศาล เห็นทีต้องให้ขุนนางท้องถิ่นออกไปสำรวจว่าชาวบ้านมีสิ่งใดที่พอจะเป็นสินค้าส่งขายนอกแคว้นได้อีกบ้าง?” ฮ่องเต้ทรง ผินพระพักตร์ไปมองพระอนุชา “อ๋องเก้า ให้เจ้าเป็นธุระสั่งการเรื่องนี้แทนเจิ้นก็แล้วกัน”“น้อมรับบั
