“อู๋กงกงท่านออกไปรอข้างหน้าห้องเถิด กระบี่ไม่มีตา เดี๋ยวพวกข้าจะดูแลฝ่าบาทเอง”“ดีๆ ข้าฝากด้วย!” อู๋กงกงเดินตัวสั่นออกไปหน้าตำหนัก เรื่องฆ่าฟันเช่นนี้เขาไม่ถนัด ปล่อยให้องครักษ์ฝีมือล ้าเลิศจัดการเองจะดีกว่า! แค่เห็นฮ่องเต้ทรงถือกระบี่เข้าต่อกรกับชินอ๋องเขาก็หายใจไม่ทั่วท้องแล้วหากต้องยืนลุ้นอยู่ในห้องนั้นอีกคงจะหายใจไม่ทันเป็นแน่!“ห้าเพลงแล้ว! พี่สามท่านพอหรือยัง?” ชินอ๋องตะโกนถามขณะยังป้องกันตนเองมิให้ฮ่องเต้แทงกระบี่เข้ามาใกล้ตัวได้“เหลืออีกครึ่ง! สิบเพลง!”“ท่านวิปลาสไปแล้ว!”สายตาของฮ่องเต้ขุ่นขวาง แม้ระบายโทสะออกจากท้องได้ครึ่งแต่ก็ยังคงหงุดหงิดอยู่! ทรงกระโจนขึ้นไปยืนบนโต๊ะทรงพระอักษรก่อนตะโกน “เจ้ามีตั้งสี่คน ยังจะมีอีก! หากครั้งอีกได้แฝดมาเพิ่ม ข้าจะทำทันเจ้าได้อย่างไร?”ชินอ๋องที่ถอยหลังไปหลายก้าวหัวเราะร่า “ฮ่าๆคนทั้งแผ่นดินจะได้รู้ว่าข้าเก่งกาจเพียงใด มีชายาเพียงคนเดียวกลับมีลูกได้มากมาย แต่พี่สาม ท่านมีภรรยามากมาย ลูกคนเดียวก็ยังทำไม่ได้!”ปั่ก! หมิงเฟยหลงแทงกระบี่ลงบนพื้นโต๊ะจนทะลุลงไป!“เจ้าคิดจะยั่วข้าให้โมโหตายหรือไร?”“พี่สาม เรามาตกลงกันดีๆ ประสาพี่น้องเถอะ!”“เจ้าว่ามา….”“หากท่านยอมสละสุรายอดจันทราสักไหให้ข้า ข้าจะบอกเคล็ดสำคัญที่ทำให้ข้าได้ลูกแฝด ท่านสนใจหรือไม่?” พระพักตร์คมคร้ามของชินอ๋องเชิดขึ้น กระบี่ถูกตวัดไปแนบแขนข้างหลังฮ่องเต้ตะลึงอ้าปากเล็กน้อยด้วยความดีพระทัย
