“ท่านอาจารย์” น ้าเสียงเรียกขานนั้นทำให้ฮูหยินไร้รอยหรือหมอเกาชะงัก“เจ้าเองหรือ? เข้ามาสิ!”เติ้งเฉินฟู่งงงันที่ท่านหมอเกาคนงามกลายเป็นอาจารย์ของหม่าหลันฮวาไปได้ ความสัมพันธ์ในตำหนักเป่าฉีช่างแปลกประหลาดนัก!“ท่านตรวจให้ข้าทีว่านี่คือหยกหิมะหรือไม่?” นางเปิดตลับไม้ออก เปิดห่อกระดาษที่เผยให้เห็นผงสีเขียวด้านในหมอเกาหันไปหยิบม้วนเข็มของนางออกมาคลี่บนโต๊ะใกล้ๆ เลือกเอาเข็มอันหนึ่งออกมาจิ้มลงไปในกองผงเขียว เมื่อยกเข็มออกมาดูพบว่าเข็มนั้นเปลี่ยนสภาพ“เป็นผงหยกหิมะจริง!”“ท่านอาจารย์ข้าจำลาท่านไปกราบทูลฮ่องเต้ก่อน”“รีบไปเถิดเรื่องนี้จะล่าช้ามิได้!”หม่าหลันฮวาถือกล่องไม้นั้นนำหน้าไป๋เพ่ยเจินกับฟู่เอ๋อร์ไปถึงตำหนักเป่าฉี ฮ่องเต้ทรงประทับรอที่ห้องโถง เมื่อทอดพระเนตรกลุ่มคนที่เดินเข้ามาก็ทรงยิ้ม“เจ้ามาเสียที!”หม่าหลันฮวาถวายกล่องไม้ “ผงหยกหิมะเพคะพบในห้องหนังสือตำหนัก ห่าวซิน นางกำนัลสองคนนำออกมาฝังไว้ข้างเรือนอานฉวน”“คนร้ายที่รอคอยโผล่ออกมาแล้วสินะ!”“นางจะมีซ่อนไว้มากกว่านี้ พรุ่งนี้หม่อมฉันจะเข้าไปตำหนักนั้นเองเพคะ”ฟู่เอ๋อร์ได้ยินก็เงยหน้าเล็กน้อยเพื่อมองนางกำนัลที่รับอาสาด้วยน ้าเสียงหนักแน่นคล้ายนางเคยทำมาหลายครั้งแล้ว ทั้งไป๋เพ่ยเจินและหม่าหลันฮวาช่างดูองอาจกล้าหาญจนเขานึกประหลาดใจฮ่องเต้ทอดพระเนตรมองนางกำนัลร่างใหญ่ที่ยืนเงียบๆ อยู่ด้านหลัง “เจ้านั่นเองฟู่เอ๋อร์! เจิ้นอยากเจอเจ้าอยู่พอดี ช
