ฟู่เอ๋อร์ต้องพยายามเดินให้เรียบร้อยเคียงข้างไป๋เพ่ยเจิน นิสัยบุรุษที่ชอบก้าวยาวๆ และเดินอย่างองอาจกลับถูกนางใช้พัดที่ถือติดมือมาด้วยเคาะต้นขาไว้เป็นระยะๆ “เจ้าจะเดินขาถ่างไม่ได้ สตรีที่ดีต้องเดินให้ชดช้อยเข้าใจหรือไม่?”“อืม! ข้าพยายามอยู่”ไป๋เพ่ยเจินเหลือบมองฟู่เอ๋อร์ผู้น่ารักร่างกายเทอะทะบ่อยๆ นางต้องคอยหันหน้าหนีไปแอบขำอยู่อีกด้านหนึ่ง ‘ความจริงเจ้าก็น่ารักเหมือนกันนะ’เรือนอานฉวนเป็นอาคารที่เรียกกันสามหลัง แต่ละห้องนางกำนัลนอนรวมกันบนเตียงยาวทั้งด้านซ้ายและขวา พวกนางยังไม่มีตำแหน่งประจำตำหนักใดตำหนักหนึ่ง ทำหน้าที่ทำความสะอาดและรับใช้ทั่วไปตามแต่มามาหลี่หรือหัวหน้าขันทีเรียกใช้ “เจ้าเคยนอนเรือนนี้หรือไม่?”“เคย ตอนที่ข้าเข้ามาเป็นนางกำนัลใหม่ๆ ข้าทำงานรับใช้ทั่วไปทั้งกวาดใบไม้ตามลานสวน ตักน ้าซักผ้า ทำความสะอาดส้วม ข้าทำมาหมดแล้ว!”เติ้งเฉินฟู่หันมามองสาวน้อยที่เดินอยู่ข้างตนด้วยความชื่นชม “แล้วเจ้าไปอยู่ตำหนักเสียนเหลียงได้อย่างไร?”“บังเอิญต่างหากเล่า? ช่วงนั้นคนกวาดใบไม้ที่สวนตำหนักเสียนเหลียงเกิดไม่สบายขึ้นมา ข้าเลยถูกเรียกไปช่วยงาน จากนั้นฮ่องเต้ทรงมาพบเข้าเลยเรียกข้าไปรับใช้ที่ตำหนักเป่าฉี ภายหลังหลวนฮองเฮามาพบเข้าจึงเรียกข้าไปรับใช้”“จริงหรือ?”“ข้าจะโกหกเจ้าไปทำไมกัน?” นางมองดูสีหน้าไม่เชื่อถือของเติ้งเฉินฟู่แล้วรู้สึกพลันหงุดหงิด “หรือเจ้ารู้เรื่องของข้าดีกว่าข้า?”เติ้งเฉินฟ
