ู่ปรายตามองนาง “ถ้าเจ้าแน่ใจว่ามิได้ปกปิดสิ่งใดไว้ก็แล้วไป”“ข้า….” นางใช้พัดชี้หันเข้าหาตนเอง “ข้ามีสิ่งใดต้องปกปิด”เติ้งเฉินฟู่ในร่างของฟู่เอ๋อร์ผู้น่ารักกำลังจะหันมาต่อปากต่อคำพลันมีเสียงทัก“ไป๋เพ่ยเจิน เจ้าพานางกำนัลใหม่มาหรือ? ตัวโตแข็งแรงดีจัง” สตรีในชุดนางกำนัลตรงหน้ากวาดตามองฟู่เอ๋อร์ตั้งแต่หัวจรดเท้า “แต่…ใบหน้าของเจ้าน่ารักจริง”นางกำนัลไป๋รีบหันมาแนะนำ “นี่ฟู่เอ๋อร์นางเพิ่งมา ข้าเลยพานางมาดูเรือนอานฉวน”“เจ้าจะให้นางพักที่นี่เลยหรือไม่?”“คืนนี้คงยัง เพราะนางต้องกลับไปช่วยงานข้าที่ตำหนักก่อน” เติ้งเฉินฟู่ไม่กล้าพูดออกมาเพราะเกรงอีกฝ่ายจะตกใจในเสียงแหบห้าวของตน จึงได้แต่ยอบกายทักทายอีกฝ่าย“เอาเถิดถ้าเจ้าคิดอยากให้นางพักที่นี่ก็มาหาข้าได้ ข้าจะหาห้องพักให้นางเอง” นางกำนัลร่างบางรีบแสดงน ้าใจไป๋เพ่ยเจินฟังน ้าเสียงแล้วรู้ว่าผู้ที่ทักทายตนมิใช่เป้าหมายที่มาตามหา จึงรีบขอตัวเดินเข้าไปเรือนอานฉวน นางจูงมือฟู่เอ๋อร์เดินลิ่วไปเริ่มจากห้องท้ายสุด“เริ่มจากห้องสุดท้ายก็แล้วกัน ยามนี้พวกผลัดแรกคงกำลังพักอยู่” ฟู่เอ๋อร์มองมือของตนที่ถูกมือน้อยของนางจับจูงด้วยความยินดี มือเล็กของนางเย็นนัก มือที่อุ่นร้อนของเขาจับแล้วจึงรู้สึกเย็นสบาย ฟู่เอ๋อร์เผลอยิ้มออกมา พลันไป๋เพ่ยเจินปล่อยมือเขา“โชคดีจริงพวกนางอยู่กับพร้อมหน้า ข้าต้องนั่งเล่นอยู่กับพวกนางสักพักเพื่อฟังน ้าเสียง เจ้าก็นั่งยิ้มอยู่ข้างๆ
