หู่ซิ่นสือเห็นจริงตามที่เติ้งเฉินฟู่ทัก “นั่นสินะ ข้าก็ลืมไปว่าหากผู้อื่นมาเห็นอาจจะคิดว่าข้ากับนางมีความสัมพันธ์กันอย่างอื่น”“คราวหน้าหากเจ้าคิดจะไปพบนางก็อย่าลืมชวนข้าไปด้วย”“เข้าใจแล้ว เจ้าไม่ต้องทำตาขวางใส่ข้าก็ได้ ข้ากลัว!” หัวหน้าหู่ตอบด้วยเสียงกลั้วหัวเราะก่อนจะตบบ่าลูกน้องเบาๆเติ้งเฉินฟู่ไปประจำการที่เรือนรับรองของหมอเกาตามปกติ หลังจากที่นางปรากฎตัวในฐานะผู้พิสูจน์พิษช่วยฮ่องเต้ความปลอดภัยของนางคงจะเหลือน้อยลงไปอีก แม้องครักษ์เติ้งที่นั่งเฝ้าอยู่หน้าเรือนสายตาเอาแต่จับจ้องไปทางเดินระหว่างตำหนัก เขาหวังจะได้เห็นคนผู้หนึ่ง!ไม่นานนักไป๋เพ่ยเจินก็เดินนำหน้าขบวนนางกำนัลและขันทีที่ถืออาหารเข้ามาในเรือนรับรอง นางสั่งนางกำนัลประจำเรือนให้ไปเชิญหมอเกาออกมารับประทานอาหาร ก่อนจะหันไปสั่งให้ขันทีช่วยกันจัดโต๊ะ“เจ้ามิได้เตรียมอาหารมาเผื่อข้าหรอกหรือ?”องครักษ์เติ้งมองถ้วยข้าวกับตะเกียบที่มีเพียงชุดเดียว“เพราะมิมีผู้ใดแจ้งข้าว่าวันนี้ท่านจะมาเฝ้าที่นี่”นางเสไปมองทางอื่น “ท่านหายไปเพียงวันเดียวก็รีบร้อนมาเฝ้าไข่แล้วสินะ”องครักษ์เติ้งหน้าตึงขึ้นทันควัน “นี่เป็นหน้าที่ของข้า! เหมือนกับหน้าที่ของเจ้าที่ต้องดูแลเรื่องอาหารของข้า”นางหันมามององครักษ์หนุ่ม “ประเดี๋ยวข้าจะให้ขันทีนำมาให้ท่าน” ครั้นนางจะหมุนเท้ากลับออกไปเติ้งเฉินฟู่ก็รีบเดินไปขวางไป“หน้าที่เจ้ามิใช่ต้องเฝ้าดูท่านหมอเการับประทานจนเส
