ร็จเสียก่อนหรือ? ข้าเองก็ต้องรับประทานพร้อมท่านหมอ เจ้าสั่งขันทีไปนำข้าวมาเพิ่มให้ข้าเดี๋ยวนี้สิ”ไป๋เพ่ยเจินค้อนเขาคราหนึ่ง ‘องครักษ์ผู้นี้ช่างเอาแต่ใจนัก คิดว่าข้าเป็นบริวารของเจ้าหรือไร?’ เติ้งเฉินฟู่คล้ายจะรู้ความคิดนาง “ข้ามิได้คิดจะใช้เจ้า ครั้งก่อนเจ้าเองก็ยังเตรียมอาหารมาเผื่อข้า ครั้งนี้จึงไม่น่าเป็นข้อยกเว้น”นางกำนัลคนสนิทของฮองเฮาเม้มปากแน่น หันไปสั่งขันทีให้ไปนำถ้วยข้าวกับตะเกียบมาเพิ่มโดยไวเติ้งเฉินฟู่นั่งลงที่โต๊ะ รินน ้าชาดื่มไปสองจอก ท่านหมอเกาก็เดินออกมาพอดี หญิงสาวสะคราญยิ้มให้ไป๋เพ่ยเจินอย่างมีเมตตา“นางกำนัลไป๋ รบกวนเจ้าอีกแล้ว”“มิได้เจ้าค่ะ ข้ายินดีดูแลท่านหมออย่างเต็มที่ฮองเฮาทรงรับสั่งว่าหากท่านหมอต้องการสิ่งใดให้ข้าดูแลอย่าให้ขาดตกบกพร่องเจ้าค่ะ”“ขอบใจเจ้ามาก”เมื่อได้ถ้วยข้าวแล้วหมอเกาก็เชิญให้เติ้งเฉินฟู่เริ่มรับประทานอาหาร องครักษ์หนุ่มทั้งกินทั้งมองหน้าไป๋เพ่ยเจิน เขาจงใจเลือกนั่งด้านที่อยู่ตรงข้ามนาง นางกำนัล ตัวน้อยรู้สึกอึดอัดที่ถูกเขาจ้องหน้า นางยืนก้มหน้าบ้าง เสหันไปมองด้านข้างบ้าง เมื่อรับประทานใกล้เสร็จ หัวหน้าองครักษ์เสื้อแพรก็เดินมาถึงหน้าเรือนพอดี“นางกำนัลไป๋ ข้าขอคุยธุระกับเจ้าสักครู่”“เจ้าค่ะ ขอให้ข้าดูแลท่านหมอเกาเรียบร้อยก่อนนะเจ้าคะ” นางหันไปสั่งให้ขันทีดูแลการเก็บถ้วยจานบนโต๊ะอาหาร เมื่อขบวนนางกำนัลและขันทีเดินจากไปเหลือเพียงคนติดตามนางอีกสอ
