งคน นางก็สั่งให้พวกเขาไปรอหน้าเรือน“องครักษ์หู่ท่านมีความลับใดหรือไม่?”“ไม่ขอรับ! ท่านหมออยู่ฟังด้วยเถิด”เติ้งเฉินฟู่นั่งจิบน ้าชาเสร็จก็กอดอกรอฟังว่าสิ่งที่หู่ซิ่นสือจะพูดกับไป๋เพ่ยเจินคือเรื่องใด? เมื่อตอนสายเขาไม่กล้าซักไซ้“นางกำนัลไป๋ เจ้าว่าที่เรือนอานฉวนมีคนพูดถึงหยกหิมะงั้นหรือ?”“เจ้าค่ะ ข้าได้ยินนางกำนัลคุยกันที่ เอ่อ….ที่หน้าห้องส้วม แต่ข้าออกมาไม่ทัน”เติ้งเฉินฟู่เห็นนางทำหน้ากระดากจึงรีบถาม“พวกนางคุยกันว่าอย่างไร?”“พวกนางว่าเห็นห่อสีน ้าตาลที่มีผงสีเขียวตกอยู่ข้างเรือนอานฉวน แต่ได้ยินว่าลักษณะผงเช่นนั้นเป็นหยกหิมะที่ใช้ฆ่าตงเฟยนางจึงโยนทิ้งในสวนหลังเรือน”“เจ้าจำเสียงพวกนางได้หรือไม่?”“ถ้าได้ยินอีกข้าจำได้แน่เจ้าค่ะ” สีหน้าของนางมั่นอกมั่นใจ เติ้งเฉินฟู่แปลกใจที่ยามนี้นางดูไม่คล้ายผู้มีวิทยายุทธ์สูงส่งอย่างคืนนั้น จะว่าไปนางช่างกลบเกลื่อนความความสามารถได้อย่างน่าทึ่ง“เช่นนั้นข้าลอบไปเรือนอานฉวนกับเจ้า” ไป๋เพ่ยเจินอ้าปากค้าง นางมิได้คิดว่าองครักษ์เติ้งจะอาสาและนางก็ไม่อยากจะร่วมทางไปกับเขาเติ้งเฉินฟู่เห็นนางทำหน้ามุ่ยก็ไม่พอใจ “เจ้าไม่อยากไปกับข้างั้นหรือ?”“มิได้ๆ เพียงแต่ให้ข้าลองไปคนเดียวจะไม่ดีกว่าหรือ? ลองไปดูก่อนเพราะไม่รู้ว่าจะเจอพวกนางหรือไม่?”“แต่ข้าอยากไปด้วย”ไป๋เพ่ยเจินส่ายหน้าอย่างเอือมระอา หู่ซิ่นสือเห็นบริวารตนเองแข็งขันในการสืบสวนก็ยินดี รีบหันไปสนับสนุน“ให้อง
