ครักษ์เติ้งไปด้วยก็ดีนะแม่นางไป๋ เผื่อเกิดเหตุร้ายก็ยังมีคนช่วยเหลือท่านได้”“ได้! ถ้าอยากไปกับข้าต้องแต่งกายเป็นนางกำนัล ท่านยังจะไปหรือไม่?”“ไป!” เติ้งเฉินฟู่ไม่ยอมแพ้ ในเมื่อนางคิดจะสกัดมิให้เขาไปด้วยไป๋เพ่ยเจินมองเขาด้วยความหมั่นไส้ “ดี!” นางหันไปสั่งนางกำนัลให้ไปเอาชุดมาให้หนึ่งชุด เติ้งเฉินฟู่อึกๆ อักๆ คิดจะปฏิเสธก็ไม่ทันแล้วเพราะท่านหมอเกากับหัวหน้าหู่นั่งมองเขาอยู่ ด้วยทิฐิมานะเขาจึงข่มใจยืนนิ่ง“เจ้าเข้าไปเปลี่ยนชุดนี้มา เดี๋ยวข้าจะช่วยแต่งหน้าและทำผมให้”องครักษ์เติ้งวางกระบี่รับชุดนางกำนัลแล้วเข้าไปเปลี่ยนในห้อง ครั้นเดินออกมาอีกครั้งหู่ซิ่นสือแทบจะกลั้นหัวเราะไม่ไหว ส่วนท่านหมอเกามองเขาแล้วยิ้มกว้าง“องครักษ์เติ้ง เจ้าแต่งกายเช่นนี้ก็น่ารักมิใช่น้อย”เติ้งเฉินฟู่ก้มลงมองชุดที่ตนเองใส่แล้วใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ ไป๋เพ่ยเจินเดินมาจับต้นแขนสองข้างบังคับให้เขานั่งลงก่อนนางกำนัลคนอื่นจะยกเอากระจกและเครื่องประทินโฉมเข้ามาวางเรียงบนโต๊ะ“เจ้านั่งนิ่งๆ ข้าจะทำผมและแต่งหน้าให้”ไป๋เพ่ยเจินปลดที่ครอบผมเขาออกแล้วหวีผมให้ใหม่ไม่นานก็กลายเป็นทรงสตรีงดงาม นางถักเปียเล็กๆ ให้เขาทั้งสองข้าง ใบหน้าของเติ้งเฉินฟู่ค่อนไปทางน่ารักทำให้ยามสวมชุดสตรีก็ดูเข้าที มือนุ่มนิ่มของนางช่วยประแป้งให้เขาจนทั่ว เขียนคิ้วให้ดูโก่งขึ้น ทาแก้มให้ขึ้นสีระเรื่อและทาชาดที่ริมฝีปากให้เป็นสีชมพูอมแดง“น่ารักจริง!” ท่าน
