ถูมามาหลี่ไม่เข้มแข็งอย่างเก่อมามาหลี่ นางจึงไม่กล้าตัดใจฆ่าตัวตาย คำสารภาพของนางถูกส่งเข้ามาในห้องโถงใหญ่ไม่กี่อึดใจ! เฉินเฟยเห็นหัวหน้าองครักษ์เสื้อแพรถือกระดาษแผ่นใหญ่มาถวายฮ่องเต้หัวใจของนางรัวเร็วดุจมีกลองศึก ปลายนิ้วเรียวยาวของหมิงเฟยหลงตวัดเอากระดาษแผ่นใหญ่นั้นขึ้นมาอ่าน คิ้วขมวดมุ่น ริมพระโอษฐ์ยกขึ้นคล้ายแสยะ“สนมที่รัก! เจิ้นไม่รู้เลยว่าที่ผ่านมาเจ้าได้สร้างผลงานไว้มากมายเช่นนี้!” น ้าเสียงของฮ่องเต้กลายเป็นตวาดลั่น!เฉินเฟยตัวสั่นนางมิรู้ว่าถูมามาหลี่ได้เอ่ยถึงนางว่าอย่างใด? เหตุใดนางไม่ฆ่าตัวตายไปเสียเหมือนเก่อมามาหลี่เล่า?“ถูมามาหลี่ใส่ร้ายหม่อมฉันหรือเพคะ?”“ใส่ร้ายงั้นหรือ? เจ้าคิดว่านางสารภาพอันใด?”หมิงเฟยหลงหรี่พระเนตร ร่างสนมผู้งดงามที่คุกเข่าแทบจะคลานอยู่ตรงหน้ามิได้ทำให้พระทัยของฮ่องเต้อ่อนลง“หม่อมฉันมิได้รู้เห็นกับนาง ไม่ว่านางทำอันใดหม่อมฉันย่อมไม่รู้ด้วย?”“เจ้าก็รู้ว่าบ่าวทำสิ่งใด? นายก็ย่อมหนีไม่พ้น เฉินเฟย การลอบสังหารองค์ชายมีโทษประหารเก้าชั่วโคตร! เหตุใดเจ้าจึงกล้า?”เฉินเฟยร้องลั่น “หม่อมฉันมิได้ทำเพคะ! หม่อมฉันไม่รู้เรื่อง!”“เจ้าใช้ให้ถูมามาหลี่วางยาหยกหิมะให้หมิงเหอตี้แล้วสั่งห้องเครื่องให้ถวายอาหารมีฤทธิ์เย็นให้เขาเสวยติดกันหลายวันจนกลายเป็นไข้หนาว เจ้าริษยาจนบ้าไปแล้ว! แม้แต่ตงเฟยเจ้าก็ยังกล้าวางยานาง เพราะเจ้าประมาทว่ามิมีผู้ใดรู้จักผงหยกหิมะนี้ เห็นทีเจ
