หลวนฮองเฮาประทับเก้าอี้ห้องโถงในตำหนักเสียนเหลียง ไป๋เพ่ยเจินเรียกให้นางกำนัลผู้น้อยยกชามไม้ใส่เศษถ้วยชากระเบื้องออกมาวางตรงหน้าเจ้าของตำหนัก“ทดสอบสิ!” ฮองเฮาทรงควักเอาม้วนผ้าในสาบเสื้อของพระองค์ออกมากางบนโต๊ะ ไป๋เพ่ยเจินเลือกหยิบเข็มขนาดใหญ่อันหนึ่งขึ้นมาแล้วจุ่มลงไปในเศษถ้วยกระเบื้องที่ยังมีน ้าชาหลงเหลือติดก้นอยู่เล็กน้อย“เป็นต้นหยกหิมะจริงๆ”จินวั่งซู่พลันยืดตัวขึ้น “ที่หม่อมฉันเห็นนางใส่ลงไปนั่นคือ?”“ใช่! นางกำนัลของนางใส่ผงต้นหยกหิมะลงไปหากข้าดื่มไปล่ะก็ นางก็ตามมาถวายอาหารฤทธิ์เย็นให้ข้าอีกสักสองอย่าง แค่นั้นข้าก็จะล้มป่วยกระเสาะกระแสะ และหากเพิ่มผงต้นหยกหิมะให้อีกสักสองครั้ง รวมกับฤทธิ์ของอาหาร ข้าก็คงจะป่วยด้วยไข้หนาวมือเท้าเย็นจนเขียวตายไป”“แผนการของนางแยบยลนัก ลักษณะของนางสงบเสงี่ยมจนไม่น่าจะเป็นผู้ลงมือวางยาผู้ใดได้”“ผู้ที่ป่วยด้วยไข้หนาวตายมิใช่เพียงตงเฟยเท่านั้นหากแต่ยังมีองค์ชายหมิงเหอตี้และพระโอรสอายุหกเดือนของเฉินเฟยเองด้วย”“ฮองเฮาตรงตรัสเช่นนี้ ผู้ลงมือมิได้มีเพียงหนึ่งหรือพะยะค่ะ?”หลวนฮองเฮายกยิ้มมุมปาก “หลักการสืบคดีของข้า เกาะติดสิ่งที่เป็นไปได้ และก็ไม่ละวางสิ่งที่เป็นไปไม่ได้”“หือ!”“แม้ฝ่าบาทจะให้คนสืบเสาะหาว่าผู้ใดมีภูมิลำเนาอยู่ใกล้เทือกเขามังกรทะยาน? แต่คนทั้งวังหลวงก็จะหาเจอคงไม่ง่ายนัก สู้ดีให้คนร้ายแสดงตัวออกมาเองจะดีกว่า”“ฮองเฮาทรงพระปรีชา!”หงซือซือเลิก
