วกัน“ข้าขอโทษ! ข้ากำลังตามจับคนร้ายอยู่จึงไม่เห็นเจ้า”ไป๋เพ่ยเจินปรายตามองเขาเล็กน้อยก่อนจะเสหันไปมองทางอื่น“ช่างเถิด! นี่เป็นเหตุสุดวิสัย ข้าเองต้องรีบไปเช่นกัน” นางลนลานรีบเดินจากไป ขันทีทั้งสองเมื่อเห็นว่าต่างฝ่ายต่างกระอักกระอ่วนจึงค้อมศีรษะลาองครักษ์เติ้งแล้วตามไป๋เพ่ยเจินไปเติ้งเฉินฟู่รู้สึกหงุดหงิดที่นางมิคิดจะยืนสอบถามเขาสักหน่อย ปล่อยให้เขากลายเป็นบุรุษที่ดูใจดำยิ่งนอกจากจะล้มทับนางแล้วยังงับใบหูนุ่มลิ้นนั้นเข้าไปอีก องครักษ์เติ้งยังรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้าต้องรีบไปตามคนร้ายแล้ว! เรื่องของนางกำนัลหยิ่งยโสผู้นั้นเอาไว้ทีหลัง!เงาดำที่เขาเห็นผ่านด้านข้างเรือนรับรองนั้นวิ่งเร็วจนตามไม่ทัน เมื่อกี้เขาเห็นมันพุ่งมาทางนี้จึงคิดจะกระโดดตัดทางเดินระหว่างตำหนัก กลับมีนางโผล่ขึ้นมาขวางทางกะทันหัน ดีที่เขาไม่พุ่งเต็มกำลังมิฉะนั้นคงพานางพุ่งลงไปในพุ่มไม้ด้วย กันแล้ว ครั้นตามไปรอบๆ บริเวณที่พอจะหาได้กลับไม่พบตัวคน จะว่าซ่อนตัวเก่งก็คงไม่ใช่ เรียกว่าเป็นคนในมาสอดแนมจะดีกว่า…คนผู้นั้นคงซ่อนอยู่ในวังหลวง!“มีอันใดไม่สบอารมณ์หรือ?” เสียงหวานใสทักทายขึ้น วันนี้นางออกจากห้องปรุงยาเร็วกว่าปกติ“กินขนมกับข้าก่อนดีหรือไม่?” ใบหน้าสวยหวานเอ่ยขึ้น เติ้งเฉินฟู่พยายามลบความหงุดหงิดที่ผุดขึ้นในจิตใจ ริมฝีปากของเขายังรู้สึกถึงความนุ่มละมุนของใบหูนั้น!
