แล้วหลิ่งผินกับลู่ผินเล่า? หม่อมฉันเคยได้ยินว่าพวกนางเคยเป็นคนโปรดของฝ่าบาทอยู่พักหนึ่ง”“ข้าให้คนจับตาดูอยู่ พวกนางคือสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ ที่เราไม่อาจละวาง”“รับทราบ พะยะค่ะ”“ไป๋เพ่ยเจิน เจ้าเอาชามนี้ไปส่งให้ท่านหมอเกาที”“เพคะ”นางกำนัลคู่ใจเดินออกไปหน้าประตูตำหนัก ไป๋เพ่ยเจินเดินนำหน้าขันทีสองคน ภารกิจของฮองเฮาต้องกระทำรีบด่วนและมิให้ผู้ใดขัดขวาง! แต่ก่อนนางเป็นเพียงนางกำนัลต ่าต้อยในตำหนักที่คอยกวาดใบไม้และเก็บกวาดทำความสะอาดอยู่ภายนอก ต่อมาต้องเฝ้าตำหนักร้างเพียงผู้เดียว หากไม่เพราะมีเจ้าจิ้งจกแฝงกายเข้ามาในวังหลวง นางหรือจะมีโอกาสได้เลื่อนเป็นนางกำนัลคนสนิทของฮองเฮาพลั่ก! โพล๊ะ!“โอ๊ย!” ร่างของไป๋เพ่ยเจินหงายลงไปกับพื้นส่วนเงาดำมืดที่สวนมานั้นทับอยู่บนตัวของนางความรู้สึกมึนงงหายไปกลายเป็นความรู้สึกหนักและอึดอัดเข้ามาทดแทน“ทะ ท่านองครักษ์” ขันทีที่มิได้ถือชามไม้ร้องขึ้นเมื่อเห็นบุรุษที่นอนทับอยู่บนไป๋เพ่ยเจินถนัดตา“หนัก! เอาเขาออกไปเร็วเข้า!” ไป๋เพ่ยเจินตาเหลือกเมื่อรู้ว่ามีบุรุษทับนางมาทั้งตัวซ ้ายังคาบใบหูข้างหนึ่งของนางอยู่ เติ้งเฉินฟู่รีบยันกายลุกขึ้น โดยมีขันทีช่วยดึงแขนเขาให้ยืนเร็วไว ไป๋เพ่ยเจินลุกขึ้นปัดเนื้อปัดตัวด้วยความอับอาย นางไม่กล้ามองชายหนุ่มตรงหน้าเต็มตา รู้สึกเพียงว่าตนเองร้อนผ่าวไปทั้งหูลามถึงใบหูองครักษ์เติ้งเหลือบมองไป๋เพ่ยเจินที่ยืนหน้าแดงก ่าด้วยผิวหน้าสีเดีย
