เติ้งเฉินฟู่คอยสังเกตทุกคนที่ย่างเท้าเข้ามาเรือนรับรองของท่านหมอเกาอย่างเข้มงวด นับตั้งแต่นางตื่นขึ้นมาแล้วรู้ว่าเขาเป็นผู้ช่วยชีวิต ท่าทีของนางก็เปลี่ยนไป นางยิ้มให้เขาอย่างอ่อนหวานและเชื้อเชิญให้รับประทานอาหารด้วยบ่อยครั้ง ยามเช้านางจะเข้าไปขลุกอยู่ในห้องปรุงยาหลังเรือนที่เหล่าหมอหลวงเตรียมสมุนไพรจำนวนมากมาให้ ไม่มีผู้ใดได้รับอนุญาตให้ตามเข้าไป“องครักษ์เติ้ง ท่านช่วยข้าเฝ้าด้านหน้าเรือนให้ทีระวังคนแฝงกายหวังมาสอดส่องข้า” นางแย้มยิ้มสบตาเขาหวานซึ้ง เติ้งเฉินฟู่รับคำอย่างเลื่อนลอยขณะมองดูนางเดินไปยังห้องปรุงยาด้านหลังไป๋เพ่ยเจินนางกำนัลคนสนิทของฮองเฮาที่แม้จะยังไม่ขึ้นเป็นมามาหลี่แต่ก็ได้รับความเกรงใจจากขันทีและนางกำนัลทั้งวังหลวง องครักษ์เติ้งได้ยินเรื่องราวของนางมาบ้าง แต่ก่อนนางเป็นแค่บ่าวชั้นต ่าในตำหนักเสียนเหลียงของอดีตฮองเฮา ภายหลังฮองเฮาก่อการกบฏนางต้องเฝ้าดูตำหนักร้างอยู่เป็นนาน แต่วาสนาของคนนั้นยากจะหยังถึง หลังจากหลวนฮองเฮาเข้าวัง นางกลับเป็นคนแรกที่ได้รับการเลือกให้เป็นผู้รับใช้ใกล้ชิด“ท่านหมอเกาเข้าห้องปรุงยาแล้วหรือเจ้าคะ?”“ใช่! เจ้ามีธุระอันใด?”“ข้าได้รับคำสั่งให้มาคอยดูแลนาง จึงต้องแวะเวียนมาอยู่เรื่อยๆ ท่านอย่าได้กังวลไปเลย ยามนี้ทั้งวังก็พอรู้อยู่ว่าท่านหวงนางยิ่งกว่าจงอางหวงไข่” รอยยิ้มคล้ายเยาะเล็กๆ ตรงมุมปากนางกำนัลน้อยทำให้องครักษ์เติ้งอารมณ์ปุดๆ“เจ้ารู้ก็ดีแล
