างกำนัลคนสนิทของฮองเฮาก็ร้องทัก“เจ้ามาพอดี ฮองเฮาทรงประทับที่ใด?”“วันนี้พระนางพระราชทานเลี้ยงน ้าชายามบ่ายกับพระสนมที่ตำหนักเสียนเหลียงเจ้าค่ะ จึงให้มาเชิญท่านไปร่วมด้วย”“เชิญข้า?”ไป๋เพ่ยเจินเดินเข้ามาใกล้คุณชายจินกระซิบกระซาบสองสามประโยค“ดี! ข้าไปเดี๋ยวนี้!”ช่วงที่เดินตามหลังไป๋เพ่ยเจินไป จินวั่งซู่มองแผ่นหลังนางกำนัลตัวน้อยแล้วรู้สึกแปลกใจที่แม่นางสกุลไป๋ผู้นี้ดูเหมือนจะรู้เรื่องราวเบื้องลึกเกี่ยวกับฮองเฮาเป็นอย่างดี เหตุใดหลวนฮองเฮาจึงไว้ใจนางนัก? หรือว่านางคือที่หลวนฮองเฮาส่งให้เข้ามาอยู่ในวังหลวงตั้งแต่ครั้งที่อดีตฮองเฮายังอยู่?“นางกำนัลไป๋ เจ้ามาอยู่ในวังหลวงตั้งแต่เมื่อใด?”ไป๋เพ่ยเจินได้ยินคุณชายรูปงามถามไถ่ก็ชะลอฝีเท้าแล้วหันหน้ากลับมา “ข้ามาอยู่ที่นี่ตั้งแต่อายุสิบสามเจ้าค่ะ ท่านป้าที่เป็นญาติฝากให้ข้ามาอยู่ที่นี่”“บ้านเดิมของเจ้าอยู่เมืองไหน?”“สกุลไป๋ของข้า อพยพมาจากเมืองพยัคฆ์เหินเจ้าค่ะ”บ้านเดิมของหลวนฮองเฮา! จินวั่งซู่เริ่มรู้สึกว่าสิ่งที่ตนสงสัยเริ่มเข้าเค้า ในวังหลวงแห่งนี้ช่างลึกลับซับซ้อนกว่าที่คาด ที่ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานฮองเฮาผู้นี้ยิ่งนักอาจจะเพราะพระองค์เคยพบนางมาก่อน!“เจ้าเคยรู้จักฮองเฮามาก่อนใช่หรือไม่?”ไป๋เพ่ยเจินชะงักเท้า หันไปมองคุณชายข้างๆ “ข้าไม่ตอบได้หรือไม่?”“เห็นที เจ้าคงจะเป็นคนข้างกายที่สำคัญยิ่งของฮองเฮา”ดีที่เจ้าจิ้งจก เอ๊ย! หลวนฮองเฮาเตือนนางไว้ว่าส
