การนอนไม่เพียงพอหลายคืนติดต่อกันก็ปะทุออกมา“เจ้าดูถูกองครักษ์อย่างข้าเช่นนั้นหรือ?” เขาถลึงตาใส่นาง “เจ้าเป็นแค่นางกำนัลตำหนักเสียนเหลียงก็จงดูแลตำหนักให้ดีไปเถอะ อย่ามาวุ่นวายที่นี่ ข้าจะดูแลท่านหมอเกาด้วยชีวิตของข้าเป็นแน่”ไป๋เพ่ยเจินคร้านจะพูดกับชายหนุ่มผู้ดื้อด้าน“ตามใจท่าน! นึกเสียว่าข้าพูดกับเสาตำหนักไปก็แล้วกัน!”เมื่อนางสะบัดหน้าเดินจากไปแล้ว เติ้งเฉินฟู่ที่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยอ่อนเพลียก็ล้มตัวลงนอนบนตั่งเล็กริมห้อง หลังจากคืนไฟไหม้เขานอนเฝ้านางที่ตั่งนี้แต่เพราะต้องคอยระวังภัยจึงต้องอดนอนติดต่อกันกระทั่งอารมณ์ก็เริ่มแปรปรวน หัวหน้าหู่แวะเวียนมาถามว่าเขาต้องการให้คนมาผลัดเวรยามหรือไม่? เติ้งเฉินฟู่ก็เอาแต่ปฏิเสธ เมื่อขันทีน้อยที่มารับใช้หมอเกาเห็นอาการขององครักษ์เติ้งก็เอาไปซุบซิบกัน‘เจ้าคิดดูเถิด! ท่านหมอผู้งดงามนางนี้ไม่แน่ว่าอาจจะได้มาถวายตัวกับฮ่องเต้ องครักษ์เติ้งยังคิดจะเฝ้านางด้วยใจภักดีอยู่อีก ไม่มีทางได้กินเนื้อหงส์ฟ้าอยู่แล้ว’‘เจ้าไม่รู้อันใด? ข้าเห็นองครักษ์เติ้งเฝ้ามองนางด้วยความหลงใหลตั้งแต่ วันแรกที่ได้ดูแลนางแล้ว’เรื่องราวรักใคร่ในวังหลวงยากนักจะพ้นหูพ้นตาขันทีและนางกำนัลไปได้ เพียงแต่จะมีข่าวซุบซิบในวงแคบหรือวงกว้างเท่านั้น แต่ความลับไม่มีในวังหลวง!ไป๋เพ่ยเจินหน้างอง ้าไปถึงเรือนรับรองที่จินวั่งซู่พัก คุณชายรูปงามกำลังจะออกไปหาเบาะแสหยกหิมะเพิ่ม เมื่อหันมาเห็นน
