“องครักษ์จู ข้ามีฮูหยินและอนุอีกสาม พวกนางล้วนมีลูกคนละสองคน ผลลัพธ์เช่นนี้เจ้าคิดเช่นไร?”จูจิ้นติ้งได้ยินเช่นนั้นก็แทบตาเหลือก “ข้าไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน ท่านเองก็มีเวลากลับออกไปเยี่ยมบ้านเพียงเดือนละสี่วันมิใช่หรือ?”“ใช่! แต่เรื่องเช่นนี้ข้าแค่มิได้อยากคุยโว่” สีหน้าหมอหลวงชราดูภาคภูมิใจ“เหตุใดท่านไม่ถวายคำแนะนำแก่ฮ่องเต้เล่า?”“หากพระองค์ทำสำเร็จข้าย่อมได้รับความชอบใหญ่หลวง แต่หากพระองค์ล้มเหลวข้าอาจจะต้องสละศีรษะ เจ้าคิดว่าปากของข้าควรอ้าขึ้นเพื่อการนั้นหรือไม่?”องครักษ์จูมองท่านหมอหลวงแล้วพยักหน้าเบาๆการอยู่กับพยัคฆ์อย่างฮ่องเต้ต้องระมัดระวังทุกฝีก้าวจริงๆ “ขอบคุณที่ท่านแนะนำข้า! ข้าไม่รบกวนแล้ว”เติ้งเฉินฟู่นั่งเฝ้าอยู่ห้องโถงเรือนรับรอง เพื่อมิให้เขาลำบากจนเกินไป ท่านหมอเกาจึงขอเตียงเล็กมานั่งมุมห้องด้านหนึ่งเพื่อให้เขานอนเฝ้านางอย่างสบายๆแค่เพียงความห่วงใยเล็กๆ น้อยๆ นั้นก็ทำเอาองครักษ์เติ้งยิ้มจนปากแทบฉีก เขายืนยันกับจูจิ้นติ้งว่าไม่จำเป็นต้องให้องครักษ์คนอื่นมาอยู่เป็นเพื่อนในเรือนนี้เพียงแค่เดินลาดตระเวณรอบนอกให้เรียบร้อยก็พอแล้วนางกำนัลกับขันทีเดินเข้าไปเตรียมน ้าอาบให้นางองครักษ์หนุ่มแอบจินตนาการถึงรูปร่างที่เต็มไปด้วยส่วนโค้งส่วนเว้าเร้าใจของท่านหมอหญิง นางทั้งเก่งกาจและงดงามยิ่งจนเขาไม่คิดว่าจะมีหญิงใดชวนให้หลงใหลได้เช่นนี้อีก“ท่านหมอเกาอาบน ้าเสร็จแล้วหรือ?”“เจ้าค่ะ
