องปกป้องชีวิตตนเองอยู่ทุกเมื่อ”หัวหน้าองครักษ์หู่เข้ามากราบทูลว่าฮูหยินเกาได้เดินทางมาถึงวังหลวงแล้ว นางกำลังผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเข้าเฝ้า“อาจารย์ของเจ้า จะทำให้ข้าหลุดพ้นเรื่องพวกนี้เสียที”ฮูหยินไร้รอยหรือสกุลที่ยืมจากท่านหมอเมืองชิงหลิวมาใช้คือ ‘เกา’ นางไม่ยินยอมมีชื่อจริงยืนยันให้ทุกคนเรียกนางว่า ‘ท่านหมอเกา’ ในอาภรณ์งดงามแต่งใบหน้าอย่างปราณีตเข้าพบฮ่องเต้ที่ห้องทรงพระอักษรองครักษ์จูและองครักษ์เติ้งที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูห้องเห็นนางเดินตามหลังหู่ซิ่นสือมาแทบจะลืมหายใจนางงดงามยิ่งกว่าเมื่อครั้งเจอที่เมืองชิงหลิว สององครักษ์แทบจะทิ้งกระบี่ที่กุมมั่นอยู่ในมือ“พวกเจ้าจำท่านหมอเกามิได้หรือไร?” หู่ซิ่นสือเป็นคนเคร่งครัดในระเบียบวินัยเห็นผู้ใต้บังคับบัญชาตาลอยก็รีบดุให้สติ“อะ เอ่อ…ท่านหมอเกา ข้ายินดีนักที่ท่านมาเมืองหลวง” องครักษ์เติ้งผู้มีใจผูกสมัครรักใคร่นางรีบเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม“ให้ข้าเข้าเฝ้าฮ่องเต้กับฮองเฮาก่อนเถิดแล้วเราค่อยคุยกัน” นางยิ้มหวานให้เติ้งเฉินฟู่ “ข้าต้องพักอยู่ในวังหลวงหลายวัน ท่านต้องมีโอกาสได้พบข้าอยู่แล้ว”เติ้งเฉินฟู่ยิ้มกว้าง นางมาจนถึงถิ่นของเขาแล้วโอกาสเช่นนี้จะปล่อยให้หลุดลอยไปมิได้ องครักษ์หู่กับองครักษ์จูล้วนได้ภรรยามาในช่วงปุบปับ! แล้วเขาเล่า? เขาก็เป็นองครักษ์ที่รูปร่างหน้าตาสง่างามผู้หนึ่งจะตามเกี้ยวหมอหญิงสักคนมิสำเร็จเลยหรือไร? คิดแล้วก็อดจะคึกคักมิได้เ
