อาการของสนมตงทรุดลงอย่างรวดเร็ว แม้หมอหลวงนับสิบคนระดมกันตรวจตราและต้มยาที่ดีที่สุดแต่กลับช่วยอันใดไม่ได้“ทูลฝ่าบาท อาการไข้นี้คล้ายกับอาการองค์ชายหมิงเหอตี้พะยะค่ะ”“พวกเจ้าคงหมดปัญญาแล้วสินะ” พระพักตร์ของฮ่องเต้สลดลง ในที่สุดคนร้ายก็ลงมือจนได้! ไม่คิดว่าแค่เพียงการให้โอกาสนางน้อยนิดกลับทำให้ตงเฟยไปยืนรออยู่ปากทางพบมัจจุราช ฮ่องเต้สาวพระบาทไปนั่งใกล้เตียงบรรทมของพระสนม“เจ้าเป็นอย่างไร?”“หม่อมฉันรู้ตัวดี…” ริมฝีปากของนางแห้งผากเป็นเกล็ดแห้งเล็กๆ มือเท้าเย็นเฉียบ “นี่คงเป็นผลจากสิ่งที่หม่อมฉันเคยทำไว้”“เจ้าทำสิ่งใด?” หมิงเฟยหลงเลิกคิ้วเล็กน้อยตงเฟยที่รู้ว่าร่างกายภายในของตนเองยากยิ่งจะต้านทานการคุกคามของความเย็นยะเยือก ที่กัดกินจากปลายนิ้วทั้งยี่สิบไล่ขยับเข้าเกาะกุมร่างกายไปกว่าครึ่ง นางยิ้มเย็นเมื่อนึกทบทวนเรื่องราวในวังหลัง“หม่อมฉันเข้ามาอยู่ที่นี่ด้วยความหวังว่าจะช่วยสนับสนุนครอบครัว เมื่อ ฝ่าบาทโปรดปรานก็หวังจะมีพระโอรส แต่…” ลมหายใจของนางขาดห้วงจึงหยุดพักไปครู่ หมิงเฟยหลงทรงดูท่าทีของนางอยู่เงียบๆ แม้พระองค์คุ้นชินกับความสูญเสียหากแต่อดไม่ได้ที่จะใจหาย นางเคยร่วมเตียง เคยเอาอกเอาใจพะเน้าพะนออยู่ช่วงระยะเวลาหนึ่ง นางอาจจะหวังเช่นเดียวกับที่สนมผู้อื่นหวัง แต่พระองค์ก็ไม่เคยคิดจะให้นางสิ้นชีวิตจากไป “เพราะฮองเฮาร้ายกาจนัก นางวางยาทำให้มดลูกของหม่อมฉันไม่อาจตั้งครรภ์ได้ หม่อมฉันต้อ
