เมื่อคืนวานต้องนอนบนรถม้าหมิงเฟยหลงจึงทรงทำเพียงนอนกอดฮองเฮาของตนนิทรา ทว่าคืนนี้นอนในโรงเตี๊ยมที่เตียงกว้างไม่โยกเยกซ ้าผ้าปูนอนยังนุ่มนิ่ม ฮ่องเต้หนุ่มจึงเอาอารมณ์ที่ตกค้างจากเมื่อวานมาทบไว้ที่คืนนี้ เสียงครางกระเส่าของภรรยาทำให้เรี่ยวแรงของเขาคล้ายจะเพิ่มขึ้น เมื่อเร่งเร้านางให้ตอบสนองในรอบที่สอง หงซือซือที่ถูกเขาปลุกเร้าเสียงจนดิ้นรนเรียกร้องให้เขาช่วยนางให้หายทรมานทำให้ฮ่องเต้หนุ่มภาคภูมิใจยิ่งนัก เมื่อนางเอนร่างบนอกแน่นด้วยกล้ามเนื้อเขาจึงลูบไล้หลังนางอย่างเอาใจ“เมื่อวานท่านหลอกข้าใช่หรือไม่?”เขาจูบขมับนางหัวเราะหึๆ ในลำคอ “หลอกเรื่องใดหรือ?”“ท่านบอกว่าจะให้ข้าพักดีๆ สักสองวันอย่างไรเล่า?” นางทำปากยื่นออกมา หายใจแรงจนเนื้อหน้าอกกระเพื่อมเบียดบนอกเขา“เจ้าอย่าขยับบ่อยนักสิ คิดจะปลุกข้าอีกหรือไร?”เขาหรี่ตาลงสายตาสาดไปบริเวณหน้าอกที่เบียดกันอยู่ระหว่างเนินเนื้อนางนั้นมีร่องเล็กๆ เป็นหลุมมืดมิดที่เขาจินตนาการได้ว่าต ่าลงไปนั้นคือสิ่งที่เย้ายวนเพียงใด“ท่านพี่ยังไม่เหนื่อยอีกหรือเจ้าคะ?”“ให้ปรนนิบัติเจ้า ข้าจะกล้าบ่นว่าเหนื่อยได้อย่างไร?”“หึ! ท่านพูดเรื่องนี้ให้ฟังดูตนเองเป็นคนดีได้อย่างไรกัน? ท่านรังแกข้าแท้ๆ” หมิงเฟยหลงลูบหลังเปลือยเปล่าต ่าลงไปถึงบั้นท้ายแล้วบีบก้นนางทีหนึ่ง“อุ้ย! ข้าเจ็บนะเจ้าคะ มือท่านใหญ่จะตาย” นางเงยหน้าขึ้นค้อนควัก เขาฉวยโอกาสก้มลงจูบซ ้ายังนวดเฟ้นบั้นท้ายขอ
