หาบุรุษชือหยางเรียกตัวหลี่ลี่ก็ขมวดคิ้วทันทีไม่กล้าประมาท หลี่ลี่ล้างหน้าล้างตาอย่างรวดเร็วแล้วรีบตามผู้ดูแลไปยังที่พำนักปีเสี่ยว
เมื่อได้รับการแจ้งหลี่ลี่รีบเดินขึ้นไปบนหอปีเสี่ยว มหาบุรุษชือหยางมองดูหลี่ลี่ด้วยรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า แล้วโบกมือไล่ผู้ดูแลคนอื่นๆ รอบข้างพลางกล่าวว่า “พวกเจ้าถอยไปได้”
ในพริบตาเดียว บนหอปีเสี่ยวเหลือเพียงหลี่ลี่กับมหาบุรุษชือหยางเท่านั้น
“หลี่ลี่เจ้าคิดดีแล้วหรือที่จะเข้าสู่ห้องชั้นในและเป็นศิษย์ของข้า?” มหาบุรุษชือหยางจิบชาหอมเบาๆ แล้วถามอย่างเรียบๆ
“ได้รับความเมตตาจากมหาบุรุษข้าน้อยรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก เพียงแต่การฝึกฝนนั้นยากลำบากยิ่งนัก ข้าน้อยเพิ่งเข้าสู่สำนักชั้นในไม่นาน เรื่องการเข้าสู่ห้องชั้นในนั้น ข้าน้อยยังไม่กล้าฟันธงในตอนนี้ เกรงว่าจะทำให้มหาบุรุษผิดหวัง” หลี่ลี่กล่าวอย่างคลุมเครือ
หลี่ลี่รู้ดีว่าตนเองยังไม่มีความสามารถพอที่จะปฏิเสธความหวังดีของมหาบุรุษ ได้โดยตรงจึงได้แต่ถ่วงเวลา
“รู้จักถ่อมตนและมีมารยาท แท้จริงแล้วเป็นคนมีแววที่ดี การฝึกฝนนั้นยากลำบากจริงๆ แต่หากมีคนคอยสนับสนุน การเข้าสู่ห้องชั้นในก็ไม่ใช่เรื่องยาก” มหาบุรุษชือหยางวางถ้วยชาในมือลงเบาๆ แล้วกล่าวอย่างไม่ใส่ใจนัก “เพียงแต่เจ้ายังคงมีความสัมพันธ์กับหลิวเหมยเอ๋อร์คนนั้น นับว่าเสียคุณธรรม รีบตัดขาดเสียเถิด”
“ทูลมหาบุรุษ ความสัมพันธ์ระหว่างข้าน้อยกับหลิวเหมยเอ๋อร์นั้น ทั้งสำนักช
