ั้นในต่างรับรู้ หากข้าน้อยทอดทิ้งนางจริงๆ เกรงว่าข้าน้อยจะได้ชื่อว่าเป็นคนทิ้งขว้างหลังจากได้ประโยชน์ ซึ่งจะยิ่งเป็นผลเสียต่อคุณธรรม” หลี่ลี่ประนมมือกล่าวอย่างนุ่มนวล
“หึ! บิดาของหลิวเหมยเอ๋อร์คนนั้น หลิวชิงซาน เป็นศัตรูกับข้า หากเจ้าต้องการเป็นศิษย์ของข้า จะอยู่ร่วมกับนางได้อย่างไร?” รอยยิ้มบนใบหน้าของมหาบุรุษชือหยางค่อยๆ จางหายไป และพูดความในใจออกมาตรงๆ
“ข้าเคยบอกหรือว่าต้องการเป็นศิษย์ของท่าน?” หลี่ลี่แค่นเสียงในใจ แต่ภายนอกไม่กล้าแสดงออกแม้แต่น้อย รีบทำท่าลำบากใจแล้วกล่าวว่า “มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ? มหาบุรุษสั่ง ข้าน้อยย่อมเชื่อฟัง แต่การทิ้งเด็กสาวคนนั้น เป็นการทำให้ข้าน้อยลำบากใจ การที่ข้าน้อยจะเข้าสู่ห้องชั้นในยังต้องใช้เวลาอีกสักระยะ บางทีอีกสักพัก อาจมีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้น บางทีเด็กสาวคนนั้นอาจไม่ชอบข้าน้อยอีกต่อไป แล้วเราก็จะแยกจากกัน ด้วยวิธีนี้ ข้าน้อยก็ไม่ต้องแบกรับชื่อเสียงว่าเป็นคนทิ้งขว้างหลังจากได้ประโยชน์ นี่ไม่ใช่วิธีที่ดีทั้งสองฝ่ายหรอกหรือ?”มหาบุรุษชือหยางมองออกว่าหลี่ลี่ไม่เต็มใจในตอนนี้ จึงยิ้มบางๆ พลางส่ายหน้าพูดว่า “ก็ดีเหมือนกัน เมื่อเจ้าชอบนางถึงเพียงนี้ ก็เล่นสนุกสักสองปี พอเบื่อก็โยนทิ้งไป ชายชาตรีอยู่ในโลก หญิงหนึ่งสองคนจะนับเป็นอะไร”
หลี่ลี่ก้มหน้าไม่พูดจา แต่ในใจกลับด่าอย่างเย็นชาไปหลายประโยค
เมื่อเห็นหลี่ลี่ก้มหน้าไม่พูดจา มองไม่ออกถึงความในใจ
