สีหน้าของมหาบุรุษชือหยางก็เคร่งขรึมลงอีกครั้ง
หลี่ลี่ผู้นี้ดูเหมือนมีมารยาท แต่ทุกคำพูดล้วนปฏิเสธอย่างอ้อมค้อม ไม่ยอมถอยแม้แต่น้อย ไม่ได้สนใจคำสั่งของข้าเลยสักนิด ทำให้มหาบุรุษชือหยางรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก แต่นึกถึงข่าวที่ตนได้รับเมื่อวาน มหาบุรุษชือหยางรู้ดีว่าตอนนี้เป็นเวลาให้หลี่ลี่เลือกฝ่ายแล้ว ไม่อาจปล่อยให้หลี่ลี่ผ่านไปอย่างคลุมเครือเช่นนี้ได้
“หลี่ลี่ ข้ามหาบุรุษได้รับข่าวว่า สำนักหอมกลิ่นยาได้ปรึกษาหารือกันแล้ว อนุญาตให้เจ้าและหลิวเหมยเอ๋อร์เป็นนักปรุงยากิตติมศักดิ์ของสำนักหอมกลิ่นยา” หยุดไปเล็กน้อย มหาบุรุษชือหยางจึงพูดต่อว่า “ข้าได้ยินว่าเจ้ารู้สูตรยาลับสองตำรับ ช่างแยบยลยิ่งนัก หากเจ้ามอบให้ข้า สิ่งที่เจ้าจะได้รับย่อมมากกว่าชื่อเสียงลอยๆ ของนักปรุงยาอย่างแน่นอน ข้าจะรับเจ้าเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการ สนับสนุนการฝึกฝนของเจ้าอย่างเต็มที่ ด้วยพรสวรรค์ของเจ้า การบรรลุเป็นมหาบุรุษย่อมอยู่แค่เอื้อม อีกทั้งเจ้ายังสามารถเป็นศิษย์ของข้าพร้อมกับอยู่กับหลิวเหมยเอ๋อร์ต่อไป ได้รับสูตรยาอื่นๆ จากนาง แล้วมอบให้ข้า ทุกสูตรยา ข้าจะจ่ายราคาแพงเพื่อซื้อ”
เมื่อได้ยินคำพูดของมหาบุรุษชือหยาง หัวใจของหลี่ลี่ก็สั่นสะท้าน รู้ว่านี่คือการที่มหาบุรุษชือหยางทิ้งทุกอย่างเพื่อบีบบังคับให้ตนเลือก ในขณะเดียวกัน หลี่ลี่ก็รู้ดีว่าท่านผู้อาวุโสเมิ่งได้ขอความช่วยเหลือจากผู้บริหารระดับสูงของห้องใน แม้กระทั่งได
