หลังการล่อนักฆ่ากลุ่มใหญ่ออกมาได้ งานสมรสพระราชทานของหู่ซิ่นสือกับเซี่ยเม่ยจึงผ่านไปได้อย่างราบรื่นและชื่นมื่น หู่ซิ่นสือที่กลายเป็นเจ้าบ่าวหมาดๆ สีหน้าเบิกบานยิ้มแย้มได้ทั้งวัน แต่ที่หน้าบานไม่แพ้กันคือจูจิ้นติ้ง เขาอารมณ์ดีจนคนรอบข้างแปลกใจเติ้งเฉินฟู่ที่ลอบติดตามเขาไปตั้งแต่คุณชายจินไหว้วานพบว่าองครักษ์จูหายเข้าไปในเรือนหลังน้อยนอกเมือง ครั้นเขาคิดจะตามเข้าไปดู กลับเจอนักฆ่าระดับหนึ่งสองคนของสำนักมืออสูรออกมาขวางไว้องครักษ์เติ้งที่มีฝีมือเหนือกว่าจึงไล่ฟันสองคนนั้นบาดเจ็บแต่ตามจับกุมตัวไม่ได้“องครักษ์จูหายไปในเรือนเล็กนอกเมือง เจ้าแน่ใจใช่ไหมว่าเป็นเรือนของแม่ค้าขายแป้งทอด?”“ขอรับไม่ผิดแน่ แต่ข้ามัวไล่ฟันนักฆ่าตาขาวสองคนนั้นจนได้แผลจึงกลับมาก่อน” ท่ามกลางความสงสัยว่าองครักษ์จูอาจจะถูกจับกุมตัว แต่เช้าวันต่อมาจูจิ้นติ้งก็ยังมาทำงานแต่เช้าด้วยใบหน้าอิ่มสุขพร้อมขนมแป้งทอดมาฝากคนอื่นๆหลังจากได้ร่วมโต๊ะอาหารเช้าตามสัญญาแล้วจินวั่งซู่ก็ตัดเยื่อใยกับหมอเกาคนงามด้วยการห้ามมิให้นางมาดูแผลเขาอีกต่อไป ทำเอาองครักษ์เติ้งหน้าเจื่อน ความหวังที่จะได้พบนางบ่อยๆ นับจากนี้พลันมืดดับ“บาดแผลของข้าดีขึ้นมากแล้ว ที่ผ่านมาขอขอบคุณที่ท่านหมอได้ดูแลข้าเป็นอย่างดี จากนี้คงไม่ต้องลำบากท่านอีก ให้หมอที่จวนดูแลข้าแทน”สีหน้าของท่านหมอเกาและองครักษ์เติ้งดูหมองลงพอๆ กัน ทว่าใบหน้าและแววตาของจินวั่งซู่กลับสดใส
