งเขาดูแน่น ไหล่ตึงเหมือนคนฝึกยุทธ์อย่างหนัก“เจ้าเป็นใคร?” นางกระโจนขึ้นไปบนเตียงดึงไหล่เขาให้หันหน้ามา จูจิ้นติ้งที่ถูกแรงกราชากจึงรู้ตัวตื่นขึ้นหันมามองนางด้วยสายตาตะลึง เซียนเจียวเหม่ยเห็นหน้าเขาถึงกับผงะ “เหตุใดจึงเป็นท่าน?” เช่นนั้นเมื่อคืนนี้ระหว่างนางกับเขาก็……จูจิ้นติ้งมองนางที่อยู่ในชุดเมื่อวานแล้วก้มลงมองตนเอง “อย่าบอกนะว่า….” เมื่อดึงผ้าห่มขึ้น “สะเสื้อผ้าของข้า” เขาก้มมองพื้นเห็นเสื้อผ้าตัวเองกระจัดกระจาย เซียนเจียวเหม่ยหน้าเจื่อนนึกถึงตอนที่ตนเองตื่นขึ้น ร่างกายของนางก็เปลือยเปล่าเหมือนเขาซ ้ายังซุกอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันบนเตียงเดียวกันนางมองเขาที่เอาผ้าห่มพันช่วงล่างลงจากเตียงมาเก็บเสื้อผ้าไปใส่อย่างทุลักทุเล “นี่มันเรื่องจริงใช่ไหม?”
