องครักษ์หู่กับองครักษ์จูถือขนมแป้งทอดเข้ามาพอได้ยินเสียงจินวั่งซู่เอะอะก็คิดจะบุกเข้าไปช่วย ทว่าบ่าวหน้าห้องของคุณชายจินกลับห้ามเขาไว้“ไม่ต้องไปช่วยขอรับ ใต้เท้าฟ่านสั่งไว้แล้วว่าหากได้ยินเสียงคุณชายจินร้องเอะอะให้ช่วยก็ไม่ต้องสนใจอีกสักพักท่านหมอหญิงจะออกมาเอง”“อ้อ!” องครักษ์ทั้งสองจึงยืนรออยู่ครู่หนึ่งผลั้วะ! ประตูห้องนั้นเปิดออกทั้งสองข้างสตรีในชุดสีชมพูสดงดงามเดินยิ้มออกมา จูจิ้นติ้งกับเติ้งเฉินฟู่เห็นนางก็ถึงกับตกตะลึง “คารวะท่านองครักษ์ทั้งสอง” ชายหนุ่มทั้งสองมัวมองนางเพลินกว่าจะรู้ตัวนางก็เดินจากไปแล้ว พวกเขาจึงเข้าไปในห้อง“คุณชายจิน ท่านช่างมีวาสนาได้พบกับหมอหญิงผู้งามล ้าเลิศ” ใบหน้าของจินวั่งซู่คล้ายกินยาขมหญิงงามล ้าเลิศของจูจิ้นติ้งคือฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนเขา จูจิ้นติ้งยื่นห่อขนมแป้งทอดที่พับกระดาษห่อไว้ลง จินวั่งซู่รีบรับขนมแป้งทอดไปกัดแล้วเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย ยามนี้คงมีเพียงขนมแป้งทอดเท่านั้นที่จะช่วยบรรเทาความทุกข์ในใจของเขาได้“หากเจ้าชอบนางพรุ่งนี้ข้าจะบอกนางให้”“มิได้ๆ ข้าเพียงเห็นว่าท่านชอบสตรีงดงามคงจะหายวันหายคืนเป็นแน่ที่ได้หมอเป็นสตรีมาช่วยรักษา”องครักษ์จูรีบปฏิเสธ ชั่วครู่ที่เขาสบตากับหมอหญิงผู้นั้นรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูกเติ้งเฉินฟู่ได้ยินว่าจูจิ้นติ้งไม่สนใจท่านหมองดงามก็ยิ้มกว้าง “แต่ข้าสนใจนาง พรุ่งนี้ยามที่นางมาล้างแผลให้ท่านข้าจะมาอยู่ด้วยได้หรือไม่?
