ท่านอ๋องเก้าได้จัดตั้งโรงหมอขึ้นในหมู่บ้านผู้ประสบภัย โดยพราชายาหานซู่ลี่เป็นผู้ไปเชิญฮูหยินเกาหรือฉายาในยุทธภพของฮูหยินไร้รอยกับท่านหมอเกามาอยู่ดูแลคนเจ็บไข้ได้ป่วย หลังจัดการคดีผู้ทุจริตเรียบร้อยท่านอ๋องเก้าจึงมอบหมายให้เสนาบดีฟ่านหลี่เจี๋ยเป็นผู้เข้าไปดูแลจัดระเบียบชาวบ้านเพื่อจะได้จัดหางานและอาชีพให้พวกเขา ทั้งยังต้องเข้าสำรวจเพื่อจัดการพื้นที่ให้เหมาะสมกับการทำนาทำไร่และเลี้ยงสัตว์“ดีเหมือนกันนะหลี่เจี๋ย ข้าเบื่อการวนเวียนอยู่ในเมืองชิงหลิวเต็มทนแล้ว ได้ออกไปดูบรรยากาศนอกเมืองบ้างก็ดี ได้ยินว่าหมู่บ้านผู้ประสบภัยตั้งอยู่บนเนินเขาทิวทัศน์สวยงาม” จินวั่งซู่รีบยกมืออาสาไปกับฟ่านหลี่เจี๋ยทันทีที่รู้ข่าว“เนินเขานั่นหรือ? มีแต่หลุมศพของคนที่ตายเพราะภัยน ้าท่วม โคลนถล่ม ป่วยตาย หรือไม่ก็ถูกวางยาพิษในอาหาร” สีหน้าราบเรียบของเสนาบดีหนุ่มทำให้สหายหน้าเหวอ“เจ้าช่างไม่พูดจาให้ข้ารู้สึกถึงความงดงามของทิวเขา ต้นไม้และสายธารเลยนะ ที่นี่เป็นเมืองที่โอบล้อมด้วยภูเขาแสนงดงามแท้ๆ”ฟ่านหลี่เจี๋ยผู้เคร่งขรึมและสุขุมอยู่เป็นนิจ ยามนี้ห่างบุตรและภรรยามาจงมีอาการหงุดหงิดอยู่บ้าง แต่อาศัยทุ่มเททำงานเพื่อจะได้ลืมๆ ไป เขาเร่งทำงานทั้งวันทั้งคืน กลางวันออกตรวจงานกลางคืนก็ตรวจเอกสารและเขียนรายละเอียดที่จะมอบหมายงานให้ขุนนางท้องถิ่นได้ทำงานต่อทิวทัศน์งดงามสองข้างทางตั้งแต่ออกจากประตูเมืองชิงหลิวจนถึงหมู่บ้า
