ดูราบเรียบแต่กลับดูน่ากลัวยิ่งกว่าการตวาดออกมานัก เพียงตวัดสายตามามองพรานทั้งสองคนก็รีบพยักหน้า“พวกข้าจะนำทางเดี๋ยวนี้ขอรับ!”เมื่อคนทั้งหมดเดินขึ้นสูงขึ้นเลยจากหมู่บ้านไปไม่ใกล้กลับพบว่า ป่าด้านบนมีเพียงตอไม้เรียงรายเป็นลานกว้าง ต้นใหญ่ถูกตัดไปหมดสิ้น บนยอดเขานั้นมิได้ลาดชันนัก หากเป็นที่ราบกว้างแล้วค่อยเป็นที่ลาดชันขึ้นช่วงหนึ่งจากนั้นก็เป็นที่ราบกว้างอีก แต่ทั้งหมดล้วนแล้วไม่มีต้นไม้ใหญ่หลงเหลือ“นี่มันอะไรกัน?” คนทั้งหมดเห็นสภาพด้านบนยอดเขาแล้วถึงกับตื่นตะลึง“นี่ไง? สาเหตุที่แท้จริง ขุนนางทุจริตพวกนั้นมิได้เพียงยักยอกเงินและเสบียงพระราชทานเท่านั้น ที่ผ่านมาพวกเขายังลอบตัดต้นไม้ล ้าค่าบนยอดเขาจนทำให้ยามฝนตกไม่มีปราการธรรมชาติกั้นน ้าป่าเอาไว้ได้โคลนพวกนั้นล้วนเกิดจากดินภูเขาที่ไม่มีรากต้นไม้ยึดเกาะถูกกัดเซาะไหลลงไปเบื้องล่าง ทำคนตายไปค่อนเมือง”“มิน่า! จึงมีท่อนไม้และต้นไม้จำนวนมากที่มีรอยขวานฟันลอยลงไปพร้อมน ้าป่าและโคลนพวกนั้น” เติ้งเฉินฟู่เห็นแล้วพลันนึกถึงสภาพที่ราบใกล้แม่น ้าที่เขาเคยไปตรวจตราพร้อมกับท่านอ๋องเก้าและพราชายาเมื่อครั้งมาถึงที่นี่แรกๆ“คราวนี้รู้สาเหตุที่แท้จริงแล้วจะได้เขียนฎีกาถวายฝ่าบาทได้เสียที” ฟ่านหลี่เจี๋ยถอนหายใจ ความหนักอกหนักใจนับตั้งแต่เดินทางมาถึงที่นี่ นอกจากความยากแค้นของราษฎรที่ต้องแก้ไขแล้ว เขายังเกรงวันข้างหน้าเหตุอย่างนี้อาจจะเกิดขึ้นซ ้าอีก หลุมศ
