นเรือน“เราเฝ้ามาหลายวันแล้วตอนกลางวันนางก็ทำทุกสิ่งเป็นปกติ ต่อไปตอนกลางคืนก็ต้องส่งคนมาคอยซุ่มดูด้วย ข้าเชื่อว่านางอยู่เช่นนี้ต้องมิใช่คนปกติแน่”เซียนเจียวเหม่ยเหลือบเห็นชายผ้าพลิ้วไหวอยู่บนต้นไม้ แม้จะเห็นเพียงเล็กน้อยแต่นางก็รู้ว่ามีคนซุ่มดูอยู่ ขณะก้มลงตักน ้านางก็ก้มให้ต ่าลงแล้วมองลอดหูหิ้วถังไม้เพื่อลอบสังเกตคนทั้งสอง ‘พวกเจ้าคิดว่าข้าโง่นักหรือไง? มาซุ่มจับตามองแบบนี้จะได้ประโยชน์อันใด?’ขนมแป้งทอดแสนอร่อยที่นางเตรียมแป้งมาทอดขายทุกเช้า เป็นสูตรที่ท่านย่าของนางได้รับสืบทอดมาจากท่านย่าทวดอีกที ในเมื่อสืบทอดมาหลายชั่วอายุคนเช่นนี้ก็ย่อมถูกปรับปรุงสูตรซ ้าแล้วซ ้าเล่าจนได้รสชาติที่กลมกล่อมลงตัว“ใต้เท้าเจ้าค่ะ ข้าเห็นท่านมาซื้อทุกวันจะแถมให้นั้นอีกสักชิ้น” นางเอ่ยด้วยยิ้มหวานและท่าทางนอบน้อม เติงเฉินฟู่หัวใจพองโตที่แม่ค้าคนงามรู้ว่าตนมาอุดหนุนทุกวัน“จะดีหรือแม่นาง? ของซื้อของขายข้าไม่อยากเอาเปรียบเจ้า”“มิได้เจ้าค่ะ ข้าอยากจะแถมให้ท่านเองในฐานะลูกค้าประจำ”ครั้นเดินไปถึงด้านในประตูจวน จูจิ้นติ้งจึงได้เห็นองครักษ์เติ้งเดินเหม่อลอย เขาเรียกชื่อถึงสองครั้งเติ้งเฉินฟู่ก็ไม่ได้ยิน จนเขาต้องตบหลังอีกฝ่ายเสียเต็มแรงป้าบ! ป้าบ! ร่างของเติ้งเฉินฟู่เซถลาไปด้านหน้าดีที่ทักษะยุทธ์เขาพอตัว ไม่เช่นนั้นคงได้ลงไปจูบพื้น“องครักษ์จู ท่านเบามือหน่อยมิได้หรือ?”“ข้าเรียกเจ้าสองครั้งแล้ว เจ้าเดินเพ้ออั
