สทักทายลูกค้าอย่างร่าเริง เซียนเจียวเหม่ยบอกทุกคนว่านี่คือญาติผู้น้องของนาง ‘’เซียนหลิ่งจีเพิ่งมาจากบ้านนอกนางมาช่วยข้าทอดแป้งพอได้แบ่งเบาภาระ ช่วยกันหาเงินส่งกลับบ้านน่ะเจ้าค่ะ”บ้านน้อยนอกเมืองดูสงบนิ่ง สตรีทั้งสองตื่นแต่เช้าตรู่และกลับบ้านในตอนบ่าย ยามเย็นพวกนางก็ดูแลไก่ที่เลี้ยงไว้กว่าสิบตัวและปลูกผักแปลงเล็กๆ เติงเฉินหู่ตามนางหลายวันก็เห็นว่าไม่มีความผิดปกติแต่อย่างใด ตกกลางคืนจึงมิได้ส่งคนมาเฝ้านางเอาไว้หลังจากได้พระราชโองการพระราชทานการสมรสหู่ซิ่นสือก็ขออนุญาตจากท่านอ๋องเก้าพาว่าที่ฮูหยินของตนเพื่อไปพบครอบครัวนางที่บ้านนอก นั่นยิ่งทำให้จูจิ้นติ้งหงุดหงิดหนักขึ้น เติ้งเฉินฟู่เห็นว่าหัวหน้าของตนอารมณ์ไม่ดีจึงไปเข้าแถวเพื่อซื้อแป้งทอดแต่เช้าเมื่อองครักษ์จูได้กินแป้งทอดเข้าไปสองชิ้นในตอนเช้าก็จะอารมณ์ดีจินวั่งซู่เห็นองครักษ์จูชมชอบแป้งทอดเช่นนั้นก็เอาเงินให้องครักษ์เติ้งไปขอเหมามาถวายท่านอ๋องเก้าและพราชายา รวมทั้งแจกให้ผู้คนในจวนเจ้าเมืองได้ชิมกันทั่วหน้า รสชาติของแป้งทอดอร่อยจนเป็นที่ประหลาดใจของท่านอ๋องเก้า“อืม…หากนางทำอร่อยเช่นนี้ เจ้าน่าจะชวนนางไปเปิดร้านขายที่เมืองหลวงนะ” ท่านอ๋องเก้าตรัสกับจินวั่งซู่ และเขาก็เห็นด้วย เดิมทีจินวั่งซู่กับเสนาบดีฟ่านหลี่เจี๋ยที่เป็นเพื่อนสนิทกันก็ได้ร่วมลงทุนทำตลาดกลางคืนหน้าตรอกคนโฉดจนทำเงินมาก ทุกเดือนยามนี้ยังเพิ่มกิจการร้านอาหารอีกแห่งหนึ่
