“ตุลาการเซิ่ง เหตุใดเจ้าถึงถูกคนปองร้าย?”“เรียนท่านอ๋อง กระหม่อมไม่ยอมรับเงินสินบนที่เจ้าเมืองหยางให้นำมาแจกจ่ายเพื่อปกปิดเรื่องเงินพระราชทาน เมื่อกระหม่อมบอกกับรองเจ้าเมืองฉูว่าจะเขียนฎีการ้องเรียนไปยังเมืองหลวง พวกเขาจึงส่งมือปราบติงพร้อมพรรคพวกมา วันนั้นหยวนช่วยเข้ามาพบที่จวนพอดี กระหม่อมจึงได้มอบฎีกาเลือดให้แก่เขาและบอกให้เขาหนีไป พะยะค่ะ”“หยวนช่วยแล้วเจ้าเล่า? เหตุใดจึงถูกตามฆ่า?”“เรียนท่านอ๋อง หลังจากกระหม่อมรับฎีกาเลือดจากใต้เท้าเซิ่งก็ควบม้าหนีออกจากเมือง แต่กลับถูกพวกเขาตามพบจนตกไปจากหน้าผาครั้งหนึ่ง จากนั้นได้รับความช่วยเหลือจากชาวบ้าน เมื่อหม่อมฉันพอลุกได้จึงเดินทาง แต่พอเข้าไปถึงเมืองหลวงกลับมีนักฆ่าตามทัน เคราะห์ดีคราวนั้นมีคนช่วยชีวิตจนได้ถวายฎีกาเลือดให้กับฮ่องเต้ พะยะค่ะ”“ผู้ใดคิดจะฆ่าเจ้า?”“กลุ่มมือปราบที่ไล่ตามฆ่าหม่อมฉันออกจากเมืองชิงหลิว คือ มือปราบติงพะยะค่ะ”ติงเหย่าเหวินหน้ามืดลงฉับพลัน ส่วนรองเจ้าเมืองฉูนั้นสีหน้าย ่าแย่ยิ่งกว่า ภรรยาเขาแนะนำให้ว่าจ้างนักฆ่าสำนักมืออสูร สำนักนักฆ่าอันดับหนึ่งของแผ่นดิน หากญาติของภรรยามิใช่คนมีเส้นมีสายคงยากที่จะติดต่อพวกเขาได้ แย่นักที่พวกเขาตามฆ่าหยวนช่วยไม่สำเร็จ“ฮูหยินไหนว่าพวกนั้นไม่เคยพลาด” ฉูจิวซือเอียงหน้ากระซิบกับภรรยา“ท่านพี่ ญาติผู้น้องของข้าบอกว่าพวกเขาฝีมือร้ายกาจพอๆ กับองครักษ์เสื้อแพรเลยเชียวนะ” ติงฮูหยินสีหน้าห
