วาดหวั่นท่านอ๋องเก้ากวาดสายพระเนตรมายังเจ้าเมืองฉูติงฮูหยินและมือปราบติง“มือปราบติง เจ้าจะสารภาพหรือไม่?”ติงเหย่าเหวินขาสั่นพั่บๆ ก่อนหมอบจนศีรษะโขกพื้น “พระอาญามิพ้นเกล้า”“ความผิดของพวกเจ้ารองเจ้าเมืองฉูจิวซือ ทุจริตเงินพระราชทาน ร่วมมือกับรองตุลาการติงและติงฮูหยินส่งมือปราบติงไปฆ่าตุลาการเซิ่งและหยวนช่วยขุนนางศาลาว่าการเมืองชิงหลิวเพื่อหวังปิดปาก”จบคำประกาศความผิดของท่านอ๋องเก้าคนทั้งสี่โขกหัวลงกับพื้นซ ้าๆ เพื่อร้องขอให้อภัยโทษ สายตาของท่านอ๋องเก้ามิได้เจือความเมตตาแม้แต่น้อย “เจ้าเมืองหยาง รองเจ้าเมืองฉู รองตุลาการติง มือปราบติงพวกเจ้าล้วนเป็นขุนนางกินเบี้ยหวัดของแผ่นดินกลับมีใจคิดชั่วทุจริตเงินและเสบียงพระราชทานทำให้ชาวเมืองได้รับความเดือดร้อน หยางเยียนและเสี่ยวซวงจิตใจอำมหิตโหดร้ายฆ่าคนได้อย่างเลือดเย็นใต้เท้าฟ่านเจ้าจงคุมพวกมันทั้งหกคนไปตัดหัวเสียบประจานบนกำแพงเมือง”จบคำพิพากษานั้นคนทั้งหกร้องระงมออกมาพร้อมกัน ท่านอ๋องเก้าโยนไม้สีแดงที่เขียนตัวอักษรสีดำว่าประหารลงบนพื้น ฟ่านหลี่เจี๋ยสั่งให้ทหารลากตัวพวกเขาทั้งสี่ออกไปคุมขังที่คุกเตรียมการประหารหยางเยียนหันไปหาเผิงฮูหยินคลานเข่าเข้าไปกอดสตรีวัยกลางคนไว้แน่น “ทะ ท่านแม่! ช่วยข้าด้วย!เรื่องพวกนี้ท่านเป็นคนแนะนำข้านะ ช่วยข้าด้วย!”“ปล่อยข้า! เรื่องพวกนี้ล้วนเป็นเจ้าลงมือกับคนของเจ้าทั้งสิ้น!” เผิงฮูหยินผลักหยางเยียนออกจากตัวนางจน
