ลูกเลี้ยงหงายหลัง หยางเยียนตกตะลึงที่ผ่านมาเผิงฮูหยินล้วนพูดจาเอาใจและคอยปกป้องนางมาตลอด “เจ้าทำเรื่องชั่วช้าถึงเพียงนี้ยังจะมาร้องให้ข้าช่วยอีกหรือ?”“ท่านแม่ใหญ่! ท่านเป็นท่านแม่ของข้านะ”เผิงฮูหยินมองหยางเยียนด้วยสายตาเกลียดชัง“ข้ามิได้คลอดเจ้ามาเสียหน่อย โน่น! อนุหยงโน่น! แม่ของเจ้า” หยางเยียนตื่นตะลึงกับท่าทางรังเกียจของเผิงฮูหยิน “ตั้งแต่เล็กจนโตเจ้าทำเรื่องเลวทรามนับไม่ถ้วน ข้าต้องคอยตามเช็ดตามล้าง คอยฟังชาวเมืองซุบซิบนินทาเรื่องของเจ้าจนหูแทบเปื่อย ข้าเบื่อจะตายอยู่แล้ว!”“ท่านแม่!”“อย่าเรียกข้าว่าแม่! ข้าไม่เคยมีลูก!”“เผิงฮูหยิน!” น ้าเสียงตวาดนั้นเยียบเย็นจนชวนขนหัวลุก“พะ เพคะ” เผิงฮูหยินที่หันไปมองคนทั้งหกถูกลากออกจากศาล หันไปมองหน้าท่านอ๋องเก้าทันที“หม่อมฉันรู้ว่าสามีของหม่อมฉันทุจริตจริงๆ เพคะส่วนหยางเยียนนางมิใช่บุตรของหม่อมฉัน นางเป็นลูกของอนุหยงต่างหาก หม่อมฉันก็แค่ช่วยดูแลนางเท่านั้น หยางเยียนนางเป็นผู้มีจิตใจโหดร้ายลงมือฆ่าชาวบ้านอย่างเลือดเย็น ท่านอ๋องสั่งลงโทษนางก็สมควรแล้วเพคะ”“เช่นนั้นหรือ? เจ้าผู้เป็นมารดามิรู้เห็นด้วยเลยหรือไร?”“มิได้เพคะ หม่อมฉันไม่เคยรู้เลยว่านางจะกล้าทำเรื่องเลวร้ายถึงปานนั้น”อนุหยงได้ยินเผิงฮูหยินกล่าวเช่นนั้นก็สุดจะทนน ้าตาของนางไหลนอง “เป็นเพราะเจ้า ฮูหยินใหญ่เจ้าเลี้ยงนางให้กลายเป็นคนใจมาร”เผิงฮูหยินหันไปตวาดอนุภรรยา “นางเป็นคนเช่นนั้นเอ
