งต่างหาก ข้าก็แค่เลี้ยงดูนาง ตามใจนางอย่างเต็มที่เท่านั้นเอง” รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏชัดเจนเป็นครั้งแรก“ที่แท้เจ้าริษยาข้าจึงเลี้ยงลูกของข้าให้เป็นคนชั่วช้าเช่นนี้”“หุบปาก! นางหลงระเริงไปเองต่างหาก นางภูมิใจที่ได้ชื่อว่าเป็นลูกของ ฮูหยินเอกอย่างช้า มิใช่อนุภรรยาอย่างเจ้า!”อนุหยง อนุเถาและบุตรสาวคนเล็กหยางลี่จูได้ยินเผิงฮูหยินกล่าวเช่นนั้นถึงกับตกตะลึง“ท่านแม่ใหญ่ ที่แท้จิตใจท่านช่างร้ายกาจนัก!ภายนอกดูเอาใจใส่รักใคร่พวกข้า ที่แท้ท่านเอาใจไม่ว่ากล่าวเพราะหวังให้เราสองพี่น้องกลายเป็นคนน่ารังเกียจนี่เอง”เผิงฮูหยินหันไปมองหยางจูลี่ด้วยสายตาชิงชัง“เจ้าใช่ลูกข้าที่ไหนกัน? ข้าไม่เคยมีลูก และไม่เคยคิดว่าตนเองมีลูก” หยางจูลี่ผงะ ความหยิ่งผยองที่เคยมีพลันสลาย“เผิงฮูหยินเปิ่นหวางสืบทราบแน่ชัดว่า ยาพิษที่หยางเยียนได้ไปฆ่าชาวบ้านล้วนได้มาจากเจ้า! ในเมื่อความผิดของนางสมควรตาย ความผิดของเจ้าที่ส่งเสริมให้บุตรฆ่าคนตายมากมาย เจ้าก็สมควรถูกประหารด้วยเช่นกัน!” ท่านอ๋องเก้าโยนป้ายประหารอีกอันลงต่อหน้า เผิงฮูหยินที่คิดว่าตนเองจะรอดพ้นภัยถึงกับเป็นลมล้มพับไป“คนในครอบครัวนักโทษประหารทั้งหมดให้เนรเทศไปอยู่ชายแดน ยกเว้นบ่าวไพร่ที่ไม่เกี่ยวข้อง”ท่านอ๋องเก้าหันมามองเหล่ามือปราบ ผู้ทำงานในศาลาว่าการและสำนักตุลาการที่ถูกกล่าวโทษ “พวกเจ้าที่มีรายชื่อร่วมทุจริตอยู่ในนี้ ข้าจะให้เจ้าได้มีโอกาสแก้ต่างหากไม่มีหลักฐานหร
