“ใต้เท้าฟ่าน ท่านบรรยายความผิดของพวกเขาสิ!”“พะยะค่ะ”“เจ้าเมืองหยางทำการทุจริตเงินพระราชทานที่ต้องการให้นำแจกผู้ประสบภัยน ้าท่วมและดินโคลนถล่ม โดยแบ่งเป็นเงินสินบนเหล่าขุนนางที่ร่วมทุจริต”ฟ่านหลี่เจี๋ยหยุดประกาศแล้วเรียกให้ทหารนำรองตุลาการติงซึ่งเป็นพี่ชายของติงฮูหยินเข้ามาในศาล “ผู้ทำหน้าที่แจกจ่ายเงินสินบนคือ รองตุลาการติงและติงฮูหยิน ส่วนเสบียงหลวงที่ทรงพระราชทานให้นำไปเลี้ยงดูผู้ประสบภัยเจ้าเมืองหยางแอบอ้างชื่อของมือปราบเซี่ยแต่ให้บุตรสาวคนโตหยางเยียนเป็นผู้รับผิดชอบ”ฟ่านหลี่เจี๋ยหันมาทางหยางเยียนที่ปากคอสั่นหันไปเกาะแขนสามี “ท่านพี่…ข้ากลัว” เซี่ยอวี่ซีสะบัดมือนางออก แววตาแสดงความรังเกียจอย่างปิดไม่มิด“เจ้าทำสิ่งใดไว้บ้างเล่า?”ปึง! ปึง! ท่านอ๋องเก้ายกแท่นไม้หนาทุบลงบนโต๊ะดังกังวานจนทุกคนสะดุ้ง“หุบปากพวกเจ้าเดี๋ยวนี้! ให้ใต้เท้าฟ่านกล่าวให้จบ”ฟ่านหลี่เจี๋ยหันไปค้อมศีรษะให้ตุลาการผู้สูงศักดิ์“หยางเยียนมีใจอำมหิต นางวางยาพิษในอาหารทำให้ชาวบ้านล้มตายแทบทุกวัน โดยให้มือปราบติงที่เป็นญาติห่างๆ ของติงฮูหยินลงบันทึกว่าชาวบ้านเหล่านั้นตายเพราะเก็บอาหารบูดไว้กินจนป่วยตาย”“ไม่นะ! ไม่! ข้ามิได้ทำ พวกมัน…พวกมันตายกันเองต่างหาก”“ตบปากนาง!” เสียงผู้ทรงอำนาจตวาดลงมาทหารที่ยืนประจำการในศาลเดินมาตบปากหยางเยียนอย่างแรงจนนางเซ นางเจ็บจนปากชา“จำนวนศพของชาวบ้านที่ถูกขุดขึ้นมาชันสูตรแล้วพบว่าตายด้วยย
