าพิษเหล่านั้นรวม 128 ศพ นางยังใช้ชื่อของเซี่ยอวี่ซีทำบัญชีเสบียงปกปิดการยักยอกข้าวสารของนางและหยางลู่อีกด้วย”หยางลู่เงยหน้าขึ้นด้วยความตระหนก “เยียนเอ๋อร์เจ้าวางยาพิษชาวบ้านจริงๆ หรือนี่? ข้าบอกเพียงให้เจ้าไล่พวกมันออกไปมิใช่หรือ?” เขาเพียงบอกให้นางหาวิธีขับไล่ชาวบ้านออกไปหมู่บ้านผู้อพยพเพื่อจะได้หยัดเสบียง ทั้งยังแจกอาหารเพียงวันละครั้งทั้งๆ ที่เสบียงนั้นต้องแจกจ่ายวันละสองครั้งเพื่อประหยัดข้าวสาร“ไม่นะ ท่านพ่อ! ข้า…ข้ามิได้วางยาพิษผู้ใด” นางลนลานคลานไปหาบิดา แต่หยางลู่กลับนิ่งขึงอยู่“ท่านอ๋องมีพยานหลักฐานหรือไรว่าข้าเป็นผู้วางยาพิษชาวบ้านผู้นั้น?”ท่านอ๋องเก้าแสยะยิ้มหันไปทางพราชายา “วันที่เจ้าวางยาพิษในหม้อข้าวต้มหม้อสุดท้ายนั่น ข้ากับพระชายก็อยู่ในหมู่บ้านนั่นด้วย”“แม้เจ้าจะเป็นคนสั่งให้ใส่ยาพิษลงในหม้อข้าวต้มแต่คนที่ทำจริงๆ คือเจ้า เสี่ยวซวง” พราชายาหานซู่ลี่ลุกขึ้นชี้นิ้วมาทางสาวใช้ประจำตัวหยางเยียน เสี่ยวซวงเห็นเช่นนั้นก็สะดุ้งสุดตัว “เปิ่นกงเก็บตัวอย่างน ้าข้าวต้มในหม้อนั้นมาให้หมอประจำตัวตรวจแล้วเป็นยาพิษจริง”“พระอาญามิพ้นเกล้า ล้วนเป็นคุณหนูใหญ่สั่งให้ข้าทำทั้งนั้นเพคะ” เสี่ยวซวงรีบก้มหน้าโขกหน้าผากกับพื้นซ ้าๆ“เจ้าคงมิได้จำเป็นถึงขนาดต้องฆ่าคนเป็นร้อยดอกกระมัง? เจ้าเองก็ได้ค่าจ้างไปมิใช่น้อยนี่เสี่ยวซวง” พราชายาเอ่ยด้วยน ้าเสียงเยียบเย็นฟ่านหลี่เจี๋ยหันไปมองคุณหนูใหญ่แห่ง
