จวนเจ้าเมืองที่ดูเหมือนจะไม่ยอมรับความผิดของตนง่ายๆ“เรื่องของเจ้ายังไม่จบหยางเยียน เจ้าเป็นคนใจคอโหดร้าย ด้วยความหึงหวงยังส่งมือปราบห้าคนและโจรป่าอีกห้าคนไปลอบฆ่าสวีเม่ยนางคณิกาหอซิงเยว่ที่นอกเมืองเพราะคิดว่านางคือภรรยาเก็บของเซียอวี่ซีสามีของเจ้า”“นางแพศยานั่น! แย่งท่านพี่ของข้า”“เจ้าเข้าใจผิดแล้ว! ความจริงสวีเม่ยผู้นี้คือเซี่ยเม่ยน้องสาวแท้ๆ ของสามีเจ้าต่างหาก พวกเขาเพียงแต่ต้องการสืบหาข่าวทุจริตของหยางลู่จึงแฝงกายอยู่ในหอ ซิงเยว่ในฐานะหญิงคณิกา”หยางเยียนเงยหน้ามองฟ่านหลี่เจี๋ยด้วยความแปลกใจ “นะ นางเป็นน้องสาวท่านพี่หรือ?”“ใช่! นางคือน้องสาวแท้ๆ ของข้า” เซี่ยอวี่ซีหันไปยืนยันกับหยางเยียน “เจ้ามันคนใจโหด ไม่พอใจผู้ใดก็คิดจะฆ่าทิ้งเสียให้หมด”“น่าเสียดายหยางเยียน คนที่เจ้าส่งไปฆ่านางทั้งหมดถูกองครักษ์วังหลวงฆ่าตายแล้ว” ได้ยินประโยคนั้นหยางเยียนตาเหลือก“องครักษ์วังหลวงมาจากที่ใดกัน?”หู่ซิ่นสือได้ยินเช่นนั้นก็ลุกขึ้นคารวะท่านอ๋องเก้าก่อนจะหันไปทางหยางเยียน “องครักษ์หลวงก็ข้าอย่างไรเล่า? ข้าหู่ซิ่นสือหัวหน้าองครักษ์เสื้อแพรจากวังหลวง” กล่าวจบเขาก็แสดงตราประจำตัวให้ทุกคนได้เห็น ชาวบ้านที่มาล้อมฟังการตัดสินคดีล้วนส่งเสียงฮือฮา หน่วยองครักษ์ที่มีชื่อเสียงลือลั่นทั่วแผ่นดินพวกเขาเพิ่งเคยเห็นตัวเป็นๆ ในศาลแห่งนี้ สวีเม่ยที่นั่งอยู่ไม่ไกลในฐานะพยานถึงกับสะดุ้ง บุรุษที่บีบบังคับให้นางแต่งงานด
