อ๋องเก้าและพราชายา หากเจ้าจะคัดค้านการแต่งงานของข้าก็ต้องทูลท่านอ๋องเก้าก่อนแล้วก็ไปกราบทูลฮ่องเต้อีกชั้นหนึ่ง”หู่ซิ่นสือรู้ว่ามือปราบหัวเมืองอย่างเซี่ยอวี่ซีต้องหวาดกลัวคนชนชั้นสูงอยู่แล้ว ยิ่งเอ่ยอ้างไปถึงฮ่องเต้ยิ่งทำให้อีกฝ่ายไม่กล้าบิดพลิ้ว“เช่นนั้น….”“หากท่านอ๋องเก้าทรงสอบถามเจ้าก็แค่ตอบตกลง พี่ชายก็เหมือนบิดา หากเจ้าอนุญาตข้าจะให้คนส่งแม่สื่อไปทาบทามนางที่บ้านของเจ้า”เซี่ยอวี่ซีตกใจ บ้านของเขาอยู่ไกลจากที่นี่มากการเดินทางก็ยากลำบาก “ท่านรู้จักแล้วหรือว่าบ้านข้าอยู่ที่ใด?”“ข้าสอบถามเม่ยเอ๋อร์แล้ว ข้าจะทำให้ครบถ้วนสามหนังสือหกพิธีการไม่ขาดแน่ จะทำให้เม่ยเอ๋อร์ไม่ต้องถูกผู้ใดตำหนิได้”มือปราบเซี่ยยกมือขึ้นปาดเหงื่อ จู่ๆ เขาก็ถูกใต้เท้าหู่ผู้นี้จู่โจมเข้ามาในห้อง พูดจาไม่กี่ประโยคก็ปล้นเอาน้องสาวเขาไปซึ่งหน้า “เช่นนั้นก็แล้วแต่ใต้เท้าหู่เถิด”“ดี! พรุ่งนี้เจ้าจงไปยืนยันกับเม่ยเอ๋อร์ว่าเจ้ายกนางให้ข้าแล้ว ห้ามให้บุรุษใดเข้าใกล้นางอีก” หู่ซิ่นสือควักเอาตั๋วแลกเงินสองร้อยตำลึงออกมา “เจ้าจงเอานี่ไปให้นางบอกว่าข้าไม่อนุญาตให้นางรับงานสนทนากับบุรุษใดอีก อยู่รอข้าในหอซิงเยว่ ก็พอ”หู่ซิ่นสือลอบออกจากจวนเจ้าเมืองหยางด้วยท่าทางเริงร่าตรงกลับไปยังโรงเตี๊ยม หมิงเฟยหลงที่เพิ่งกินเต้าหู้ภรรยาไปหมาดๆ จึงปล่อยให้นางที่บ่นว่าง่วงมากๆ นอนหลับอยู่บนเตียง จูจิ้นติ้งได้ยินเสียงฝีเท้าของคนในห้องฟังจากน
