“โปรดสั่งสอนด้วยขอรับ”“เจ้าจนปัญญาแล้วล่ะสินะ” หมิงเฟยหลงอมยิ้มองครักษ์คู่ใจพยักหน้าหงึกหงักรับคำเสียงอ่อย“มารยาสตรีมีฉันใด มารยาบุรุษก็มีได้ฉันนั้น” หู่ซิ่นสือยังทำหน้างุนงง “เจ้ายังไม่รู้วิธีอีกสินะ”“ข้าน้อยก็ไปเฝ้านางแล้วนะขอรับ”“เฝ้าอย่างเดียวพอที่ไหนกัน?” หมิงเฟยหลงยกมือขึ้นกระดกปลายนิ้วเรียกให้หู่ซิ่นสือเข้ามาใกล้ๆ เขากระซิบสอนองครักษ์หนุ่มอยู่พักใหญ่ องครักษ์หู่อยู่ข้างกายพระองค์มานาน นอกจากจะวางชีวิตไว้ในมือหู่ซิ่นสือแล้ว หู่ซิ่นเสือเองก็อุทิศชีวิตเพื่อดูแลพระองค์มาโดยตลอด ในเมื่อหู่ซิ่นสือเพิ่งจะมีสตรีที่พึงใจพระองค์จะไม่ทรงส่งเสริมได้อย่างไร? “เจ้าอาบน ้าแล้วก็รีบไปทำศึกนี้ให้ชนะเถอะ” เสียงหัวเราะของหมิงเฟยหลงค่อยแผ่วหายออกไปจากห้องพัก หู่ซิ่นสือรีบเรียกเสี่ยวเอ้อให้เตรียมน ้าอาบทันทีฟั่นชุนหลันยืนกวาดตามองไปรอบๆ นางรอตั้งแต่เย็นจนหัวค ่าก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของคุณชายหู่ “คุณหนูเห็นทีคืนนี้เขาคงไม่มาแล้ว”สวีเม่ยที่ออกไปคุยกับแขกอีกสองคนเพิ่งกลับมารู้สึกเมื่อยล้า “ดีแล้ว! เจ้าไปเตรียมน ้าให้ข้าอาบเถอะข้าอยากจะแช่น ้าอุ่นใจจะขาดแล้ว” นางเองก็คอยชำเลืองมองไปยังนอกห้องโถงอยู่หลายครั้ง ในใจก็แอบหวังให้เขามานั่งเฝ้าเหมือนคราวก่อน แต่เมื่อมองหาแล้วผิดหวังจึงได้แต่แอบถอนหายใจอยู่หลายคราวนางหย่อนร่างเปลือยเปล่าลงในอ่างอาบน ้าอย่างสบายใจ ตั้งแต่เขามาตื้อขออยู่เฝ้านางก็ต้องรีบอาบน ้ารี
