บแต่งตัวด้วยกลัวว่าเขาจะเข้ามาพอดี ฟั่นชุนหลันเดินเข้ามานวดไหล่ให้นางคลายปวดเมื่อยอยู่ครู่หนึ่ง จึงนึกขึ้นมาได้ “น ้าอบที่คุณหนูได้มาคราวก่อนยังมิได้เอามาใช้เลยนะเจ้าคะ”“ข้าจำไม่ได้ว่าเอาไปเก็บไว้ที่ใด?” สวีเม่ยโคลงศีรษะ นางสู้อุตส่าห์ซื้อกัดฟันซื้อน ้าอบต่างแคว้นจากพ่อค้าเร่เพราะดมดูแล้วช่างหอมนัก “หรือว่าข้าวางไว้ในตู้เก็บของที่ห้องรับแขกบนหอ” นางหมายถึงห้องที่นางใช้รับแขกประจำบนชั้นสองของหอ ซิงเยว่“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะคุณหนู ประเดี๋ยวข้าวิ่งขึ้นไปเอามาให้” ฟั่นชุนหลันไม่รอให้นางตอบรับก็วิ่งตื๋อออกจากห้องไป สวีเม่ยคิดจะร้องห้ามแต่ก็ไม่ทันเสียแล้วจึงได้แต่ร้องเฮ้อ! ตามหลังไป นางเอนกายพิงขอบอ่างรองผ้าหนานุ่มใต้ท้ายทอยแล้วแหงน หน้าขึ้น หลังจากที่พี่ชายของนางเอาหลักฐานที่มีใส่ในมือของใต้เท้าหู่เขาก็เงียบหายไปพักหนึ่งแล้วก็กลับมาเฝ้านาง คราวนี้เขากลับไปหาเจ้านายของเขาเห็นทีคงจะไม่กลับมาง่ายๆเสียงฝีเท้าตรงเข้ามาด้านหลัง “เจ้ามาเร็วดีนี่ แต่ว่าข้าแช่น ้าจนตัวจะเปื่อยหมดแล้ว” กล่าวจบนางก็ลุกขึ้นไอร้อนจากน ้าเหลือเบาบาง มือข้างหนึ่งของนางรวบเอาผมที่ยาวปิดบั้นท้ายไปปิดทรวงอกไว้ข้างหน้าแผ่นหลังบางขาวเนียนและบั้นท้ายหนั่นนิ่มทำเอาหู่ซิ่นสือหัวใจแทบหยุดเต้น มือเรียวบางคว้าผ้าบนราวด้านข้างขึ้นมาห่มก่อนซับน ้าตามแขนและหน้าอกก่อนจะยกขาขึ้นบนตั่งเล็กเช็ดบั้นเอวไล่ลงไปตามต้นขาเรียวไปจนถึงปลายเท้า นางซ
