“ได้ยินว่าทางการจะส่งคนมาตรวจสอบการดูแลผู้ประสบภัย เยียนเอ๋อร์เจ้าทำสิ่งใดต้องระวังสักหน่อยอย่าให้พวกมันมาถามหาเงินช่วยเหลือ แค่ให้พวกมันกินอิ่มแล้วรีบอพยพออกจากเมืองไปก็พอแล้ว คนที่ทำงานมิได้ซ ้ายังไม่จ่ายภาษีจะเก็บไว้ในเมืองเราให้สิ้นเปลืองเงินทองเลี้ยงดูไปทำไม?”“ท่านพี่ พวกเขาแค่สิ้นที่ดินทำกินนี่นา ทางการก็ส่งทั้งเงินช่วยเหลือและเสบียงมาแล้วท่านแจกๆ ไปเสียก็หมดเรื่อง” เผิงฮูหยินทำทีพูดส่งเดชปัง! มืออวบใหญ่ของเจ้าเมืองหยางทำเอาโต๊ะสะเทือน เผิงฮูหยินสะดุ้ง“จะบ้าหรือไร? เงินพวกนั้นข้าแบ่งปันให้ขุนนางไปหลายคนแล้วส่วนที่เหลือก็เป็นของข้า เสบียงหลวงที่ให้มาแจกให้ชาวบ้านอิ่มหนำก็น่าจะพอ ที่ดินไร่นาถูกโคลนท่วมทับเสียหายกว่าจะทำไร่ทำนาได้ก็คงอีกนานภาษีคงจัดเก็บไม่ได้อีกหลายปี เช่นนี้รายได้ของข้าก็หดหาย ไล่พวกไร้ที่ดินทำกินออกจากเมืองชิงหลิวไปจะดีกว่า ทั้งประหยัดเสบียงทั้งไม่ต้องจ่ายเงิน”“ท่านพ่อกล่าวได้ถูกต้อง หากภาษีที่จัดเก็บได้น้อยลง เงินที่ท่านพ่อจะได้ก็น้อยลงด้วย” เยียนเอ๋อร์พยักเพยิด นางพอจะรู้ว่าท่านพ่อของนางกับเสมียนถังยักยอกเงินภาษีทุกปี“นี่ข้าก็ให้เสมียนถังเขียนบัญชีการแจกจ่ายเงินให้ราษฎรเตรียมส่งเข้าวังหลวงเรียบร้อยแล้ว บางทีอาจจะให้อวี่ซีเป็นคนนำไปเมืองหลวงด้วยตนเอง”“มิได้นะท่านพ่อ! ทำแบบนั้นพี่อวี่ซีก็เสี่ยงแย่สิระหว่างทางคนอดอยากผันตัวไปเป็นโจรป่าไม่น้อยข้าเกรงเขาจะได้รับอ
