“เจ้าใส่ยาลงไปหมดหรือไม่?”“หมดเจ้าค่ะ คราวนี้คงจะลดคนไปได้อีกไม่น้อย”“ดี! ข้ารอให้พวกมันออกจากพื้นที่นานแล้วเสบียงหลวงที่ให้มายังเหลืออีก ตั้งครึ่งรอที่ดินแถบที่ฟื้นฟูหลายปีข้างหน้าก็จะมีคนอพยพเจ้ามาทำมาหากินในชิงหลิวใหม่ เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องบอกท่านพ่อข้า”“เจ้าค่ะ”หยางเยียนสำรวจตนเองในกระจกแล้วหยิบเอาปิ่นหยกมาเสียบลงบนศีรษะอีกอัน “เอาล่ะ! พร้อมแล้วออกไปเที่ยวตลาดกันรอฟังข่าวยามสายจะดีกว่า” นางเยื้องย่างออกจากห้องนอนด้วยรอยยิ้มพึงใจเผิงฮูหยินนั่งรออยู่ห้องโถงเมื่อเห็นบุตรสาวที่เกิดจากอนุภรรยาคนโปรดของสามีก็รีบร้องทัก “เยียนเอ๋อร์ แม่รอเจ้าอยู่เทียว”“ท่านแม่ใหญ่ ท่านมีธุระอันใดหรือเจ้าคะ?”“เรื่องงานเจ้าเรียบร้อยดีอยู่หรือ?”“เพราะท่านแม่ช่วยเหลือ ข้าจึงดูแลหมู่บ้านผู้ประสบภัยได้เรียบร้อยดีเจ้าค่ะ”“ข้ามิได้ทำสิ่งใดเลย ทุกสิ่งล้วนเป็นเพราะความสามารถของเจ้า ว่าแต่อวีซีออกไปหมู่บ้านนั้นแล้วหรือ?”“เจ้าค่ะ ออกไปพร้อมข้า ป่านนี้ท่านพี่ก็ยังไม่กลับมาเลย”“ยามนี้เจ้าดูแลเสบียงทั้งหมดที่ทางการส่งมาแทนท่านพ่อแล้ว ได้ยินว่าข้าวสารยังเหลือเยอะมิใช่หรือ?”“ผู้ประสบภัยล้วนเจ็บป่วยล้มตายไม่เว้นแต่ละวันหมอทั้งหลายที่ท่านพ่อส่งไปดูแลพวกเขาก็ไม่เพียงพอได้แต่เตรียมหลุมและคนช่วยฝังศพเจ้าค่ะ”เผิงฮูหยินยกยิ้มมุมปาก บุตรีคนโตของอนุหยงผู้นี้ใจคอโหดร้ายนัก สมกับที่นางสั่งสอนมากับมือ ทุกสิ่งล้วนตามใจให้นางได้ทำตา
