มที่ต้องการ ยามที่ท่านพ่อของนางจะลงมือสั่งสอน เผิงฮูหยินก็รีบเข้าปกป้องบัดนี้แม้แต่มารดาที่แท้จริงของนางนางก็มิได้เชื่อฟังอีกต่อไปแล้วอนุหยงมองเห็นบุตรสาวของตนกำลังจะออกไปข้างนอกกับสาวใช้ประจำตัวก็รีบเดินออกมาหา “เยียนเอ๋อร์ เจ้าจะออกไปไหน?”“แม่เล็ก ท่านมิใช่ต้องไปดูการเตรียมอาหารให้ท่านพ่อหรอกหรือ?”“เตรียมสิ! เจ้าจะออกไปตลาดใช่หรือไม่? แม่ฝากซื้อยาได้หรือไม่?”“แม่เล็ก ข้ามิได้ว่างขนาดนั้น ท่านใช้ผู้อื่นไปแทนข้าเถิด” สายตาของหยางเยียนดูกดข่มมารดาอยู่ในทีนับตั้งแต่เผิงฮูหยินเอานางมาเลี้ยงในเรือนใหญ่นางก็บอกทุกคนว่านางเป็นบุตรีของฮูหยินท่านเจ้าเมืองการเป็นลูกของอนุภรรยาช่างเป็นเรื่องที่น้อยหน้านักท่านแม่ใหญ่ช่างดีกับนางกว่าผู้ใด คอยตามใจทุกอย่างตั้งแต่เล็กจนโต ไม่ว่านางทำผิดอะไรท่านแม่ใหญ่จะออกหน้ารับแทนทุกครั้ง แม้กระทั่งตอนที่นางแอบนัดพบกับบัณฑิตหนุ่มข้างวัด ยามนั้นท่านพ่อโกรธจนโทสะเทียมฟ้าสั่งพ่อบ้านให้คนมาโบยนาง หากมิได้ท่านแม่ใหญ่เข้าขวางเอาไว้นางคงถูกตีจนหลังหักแน่และภายหลังเมื่อรู้ว่านางพึงใจมือปราบเซี่ยก็เป็นท่านแม่ใหญ่ที่คอยจัดแจงช่วยเกลี้ยกล่อมท่านพ่อจนนางได้แต่งงานกับเขาอนุหยงมองบุตรสาวที่ถูกตามใจจนไม่เห็นหัวตนด้วยสำนึกเสียใจ หากนางใจแข็งพูดกับสามีสักนิดไม่ยอมยกเยียนเอ๋อร์ให้เผิงฮูหยินนำไปเลี้ยงที่เรือนใหญ่วันนี้บุตรสาวของนางก็คงไม่กลายเป็นคนใจไม้ไส้ระกำเยียนเอ๋อร์ที่เคยนอ
