บน้อมน่ารักกลายเป็นสตรีจิตใจกระด้าง ไร้เมตตา โทสะร้าย ยามไม่ถูกใจก็ตบตีลงไม้ลงมือกับสาวใช้ไม่ไว้หน้า แม้แต่กับนางผู้เป็นแม่แท้ๆก็โดนเยียนเอ๋อร์ตวาดเอาซึ่งหน้าโดยมีเผิง ฮูหยินคอยให้ท้าย อนุหยงรู้ว่าตนเองไม่อาจสู้กับอำนาจของเผิงฮูหยินได้ ในฐานะภรรยาเอกทั้งยังรู้วิธีเกลี้ยกล่อมเจ้าเมืองหยางได้อยู่หมัด ไม่ว่านางจะพูดหรือทำสิ่งใดต่อหน้าสามีเป็นอีกอย่างลับหลังเป็นอีกอย่าง ทำให้อนุหยงและอนุเฉาไม่อาจเงยหน้าอ้าปากต่อล้อต่อเถียงได้“อนุหยง เรื่องแค่นั้นให้ส่าวใช้ไปทำก็ได้กระมัง?”เผิงฮูหยินที่เดินตามออกมาได้ยินสองแม่ลูกคุยกันก็รีบมาสมทบ นางหันไปยิ้มหวานให้บุตรสาวคนโต“เยียนเอ๋อร์เจ้าจะไปไหนก็ไปเรื่องของแม่เล็ก เดี๋ยวแม่จัดการให้เอง”“ขอบคุณแม่ใหญ่เจ้าค่ะ” หยางเยียนยอบกายขอบคุณเผิงฮูหยินอย่างนอบน้อมก่อนจะสะบัดหน้าเดินจากไปอนุหยงหน้าเสีย นางไม่อาจจะบอกกล่าวสิ่งใดบุตรสาวได้เลย ทุกอย่างล้วนขึ้นอยู่กับเผิงฮูหยินทั้งสิ้นแต่นี่ก็คงเป็นเพราะเผิงฮูหยินอาศัยการเลี้ยงดูบุตรีทั้งสองทั้งหยางเยียนของนางและหยางลี่จูของอนุเถาเพื่อปลอบใจที่เจ้าเมืองหยางมิค่อยใส่ใจนางนักนอกจากจะยกบ้านเรือนให้ดูแลแล้ว การนอนค้างอ้างแรมก็วนเวียนมาหาเพียงนางกับอนุเถาเท่านั้น อาจจะเป็นเพราะเผิงฮูหยินเป็นคนแข็งกระด้าง พูดจาเอาแต่ใจยามอยู่กับท่านพี่จึงขัดใจกันบ่อยครั้ง“ลูกสาวเจ้าไม่สนใจเจ้าอีกแล้วสินะ” อนุเถาที่เดินมาสมทบกุมมือของอนุหย
